„ISKRA. GRA ŚWIATEŁ” – ANGELIKA WASZKIEWICZ | Niezwykle uczuciowa, zmysłowa i charyzmatyczna...

Uzależniająca podróż po uczuciach mocno eksplozywnego motywu enemies to lovers. Historia naznaczona iskrzącą nienawiścią, z czasem nabiera filmowo upojnego kształtu – okazuje się pułapką dwóch znajomych dusz, nadal emocjonalnie pogubionych, pełnych wątpliwości, zauważalnie jednak bardziej brawurowych i kłótliwych. Angelika Waszkiewicz dynamicznie wdziera się w codzienność obu bohaterów, dotykając fabułą nie tylko namiętności, ale też wymownej bezkarności wśród zamożnych ludzi.

Miłość w tej powieści nie ma najłatwiejszej drogi, towarzyszą jej spojrzenia pełne nienawiści oraz niechęć do wzajemnej fascynacji, niespodziewane spotkanie po kilku latach domaga się czasu, wymaga też starcia z nespójnością odczuwanych doznań. U jego zaciekłego boku utrwala się postać życzliwej narzeczonej, w kobiecych myślach natomiast nadal czai się smutek parszywie złamanego serca. Emocjonująca walka o utraconą równolegle przyjaźń staje się tu źródłem burzliwego motywu second chance – okazuje się drogą do potrzebnej konfrontacji, w postawach obu kreacji niespokojnej, drażliwej i nieokiełznanej, momentami wręcz nadto agresywnej, z biegiem stron przywołującej jednak zmysłowe uniesienia. Chaos wewnętrznych dylematów spleciony zostaje z widoczną gołym okiem ekspansją pożądania, ale autorce świetnie udaje się tu wkraść także dramatyczną przeszłość, pozbawione czułości relacje z despotycznym ojcem, toksyczne znajomości, zuchwałość bogatych względem prawa, ucieczkę z rodzinnego domu, a także ciemne strony świata show-biznesu.

Niezwykle uczuciowa, zmysłowa i charyzmatyczna, ale też pełna sercowej wrogości. Tu wszystko dzieje się bardziej dynamicznie i bardziej niecierpliwie, w niektórych scenach wręcz impulsywnie – ten iskrzący tytuł zdaje się być zatem odpowiedni dla drugiego tomu mocno emocjonującej dylogii Gra świateł. Angelika Waszkiewicz prowokuje elektryzującym motywem drugiej szansy, ze śmiałością przywołuje wybuchowe oblicza swoich charakternych bohaterów, dotyka soczystych uniesień namiętności, refleksyjnie porusza się po ciemnych szczelinach muzycznego show biznesu i rodzinnej nieczułości, z wrażliwością buduje portret miłości domagającej się zadziornych zbliżeń.

_____ 

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Papierowe Serca

Czytaj dalej»

„BROKAT” – ANGELIKA WASZKIEWICZ | Bliskość wyrażona słodyczą wzajemnej nienawiści

Mocno absorbująca powieść romantyczna. Historia nasycona instynktownymi emocjami, otulona finezją wdzierającej się ukradkiem namiętności, niepozbawiona dramatycznych, wręcz poruszających scen, piękna i ekscytująca. Angelika Waszkiewicz z czułością i zarazem plastycznie wkrada się w intymność naruszonych kreacji, barwnie akcentuje słowa ich rozbrajającej nienawiści, idealnie bawi się przestrzenią szalonego motywu enemies to lovers. Brokat wciąga w swe zabawne, niekiedy także przejmujące szpony, stając się przy tym podłożem ważnych i niewątpliwie trafnych refleksji.

Relacja tych dwojga niezaprzeczalnie domaga się czasu i wielu uszczypliwych zdań, wymaga także spisku przeciw zakochaniu przyjacielskich dusz, staje się też zachętą do skonfrontowania się z wymuszonym przez dorosłych scenariuszem codzienności. Ona grzęźnie w cieniu popularnej matki, światowej sławy gwiady popu, celowo ukrywając miłość do muzyki i ogromny talent, świadomie nie chce skręcić w stronę zbyt swobodnej i zbyt niebezpiecznej aury środowiska muzycznego. On natomiast idzie w ślad za prozą narzuconą przez niewzruszonego jego marzeniami ojca, zdaje się być kruchą marionetką w jego hardych, wręcz wyczuwalnie despotycznych oczach, nieustannie myśli o nieskalanej reputacji w mediach i unosi się wyniesioną z domu prawniczo-polityczną wyniosłością. Tu nie ma miejsca na eksplorację tlących się gdzieś w sercu pragnień, nie ma też przestrzeni na szczerość wyraźnie przytłumionych myśli, pozostaje jedynie głucha egzystencja pod dyktando innych, sztywny harmonogram i dopasowana do okoliczności przyszła żona. To właśnie mroczne szczeliny dorastania w blasku jupiterów oraz w zgodzie z nakazanym planem dnia, stają się źródłem najważniejszych przemyśleń, okazują się też ścieżką do wzajemnego zrozumienia i dbałości o to, co wizualnie mocno pobudza wyobraźnię. Widoczne różnice między kreacjami, niekończące się dogryzki, niesprawiedliwość kiełkująca w niespokojnych myślach, soczyste sceny namiętności i bosko wpleciony tu humor czynią tę powieść nie tylko cudownie romantyczną, ale też wzruszającą.

Bliskość wyrażona słodyczą wzajemnej nienawiści. Historia przesiąknięta trudnymi emocjami, refleksyjna, zmysłowa i bardzo uczuciowa. Angelika Waszkiewicz z zamierzoną zadziornością wkrada się do wrażliwości młodych bohaterów, barwnie nakreśla dotykającą ich niesprawiedliwość i konieczność podporządkowania się pod narzucone przez rodziców scenariusze, za pomocą uszczypliwych słów i rozbrajających epizodów, przeciera im szlak do szczerości doznań, otwiera na wzajemną fascynację i przybliża wizję schowanych w głębi marzeń. Brokat to niesamowita aranżacja motywu enemies to lovers, to szalone kadry rodzącej się pierwszej miłości oraz sabotaż namiętności pomiędzy najbliższymi przyjaciółmi.

_____

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Papierowe Serca

Czytaj dalej»

„TROFEUM” – ANGELIKA WASZKIEWICZ | Porywający, brawurowy i nieobliczalny romans

To romans dla czytelników świadomie wdzierających się w fabularny świat mafijnych porachunków. Bo przecież tu nie ma przestrzeni na delikatność czułych pocałunków, w zamian trzeba ostrożnie wypowiadać każde zamierzone słowo. Trofeum to tytuł nieprzypadkowy, idealnie bowiem oddaje rolę bohaterki w życiu tajemniczego mężczyzny. Angelika Waszkiewicz ponownie napełnia wyobraźnię eksplozywną treścią, aby w pięknie nakreślonej scenerii, przybliżyć historię iście nieobliczalnych doznań.

Autorka intencjonalnie odbiega od subtelności uczuciowych gestów, burzliwie bowiem wkrada się w mroczną i odczuwalnie zwaśnioną rzeczywistość włoskiej mafii, to w niej zaszywa ziarno ekscytującej i jednocześnie brutalnej namiętności. Dalia Moretti to kreacja niemal baśniowa w swym kruchym wizerunku – zamknięta przez ojca w gwarantującej schronienie posiadłości, niewątpliwie naiwna, pozbawiona nawet własnego zdania, nieobyta także w prozaicznym wyglądzie sycylijskiego dnia. A jednak w sytuacji zagrożenia życia, przybiera zaskakująco hardą i przebiegłą postawę, tym samym w pojedynkę próbuje ustrzec się przed mackami szpiegującego ją perfidnie zła. Dla odbiorcy to jak filmowy wyścig z czasem – złożona intryga, której fundamentem okazują się rodzinne tajemnice oraz nasączona traumą potrzeba zemsty, a której ogniwa sięgają najczarniejszych szczelin przestępczego świata. To właśnie w niej osadzony zostaje wyrafinowany wątek romantyczny – narzucony podstępem i wyraźnie odarty z kobiecego przyzwolenia, a jednak wywołujący obopólne pożądanie, w scenach intymności zażarty i pasjonujący, z czasem coraz bardziej zmysłowy. Gdzieś ukradkiem, drugoplanowo, choć nadal znamiennie, wplecione zostają także epizody z udziałem bohaterów powieści Rekompensata – to niezaprzeczalnie fajna niespodzianka dla tych, którzy poznali już ten pieprzny, choć równie bezlitosny debiut autorski.

Powieść przeznaczona dla dorosłych i z pewnością świadomych miłośników pikantnych zbliżeń. Trofeum to porywający, brawurowy i nieobliczalny romans, którego impulsywne szpony, zakorzenione zostają w brudzie gangsterskich porachunków. Charakterna Sycylijka o wyrobionej przez ojca naiwności, a także bezduszny mężczyzna kierowany pragnieniem mafijnej zemsty – tu niebezpieczeństwo czai się za każdym fabularnym rogiem, a relacja dwojga bohaterów, zacieśnia się z każdą podstępną stroną. Nienawiść przeradza się w gorączkowe sceny intymności, które odurzają nie tylko pełne pożądania ciała, ale także skruszone bolesną przeszłością serca.

_____ 

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Papierowe Serca

Czytaj dalej»

„REKOMPENSATA” – ANGELIKA WASZKIEWICZ | Tu nie ma przestrzeni na uczuciową delikatność!

Mafijna rzeczywistość zawsze rządzi się swoimi prawami. Bezwzględność charakterów, czysto honorowe zagrania i nieustanna pogoń za mrocznym wizerunkiem władzy – to właśnie te cechy podsuwa wyobraźnia w obliczu myśli o gangsterskiej codzienności. I to w tak bezdusznym świecie, osadzona zostaje debiutancka powieść Angeliki Waszkiewicz. Rekompensata to romans w każdej stronie niebezpieczny, szalony i przerażający, ale też pełen zmysłowej pikanterii.

Tu od początku łatwo zdefiniować bezduszność mafijnego świata. Bo przecież pojawia się paniczny strach i pojawia się bezradność – tak nieoczekiwane w oczach przyszłej panny młodej. A jednak coś wyraźnie nie pozwala powiedzieć magicznego „tak”. Intuicja narzuca ucieczkę – zaaranżowaną niecodziennym gestem, dopełnioną przebiegłością osobliwej przysługi, wyzwalającą z objęć prawdziwego zła. Właśnie tak Amelia trafia w sam środek mafijnego piekła – przybierając rolę przyjaciółki na jej własnym ślubie. Tak zainaugurowana zostaje ścieżka fabularna – naznaczona motywem wymuszonego niechybnie małżeństwa, odczuwalnie niepokojąca i nieokiełznana, pełna aktów niesprawiedliwości oraz wykrzyczanych słów bezsilnego potępienia. Wszystko w scenerii dostrzegalnie malowniczej, otulonej włoskim krajobrazem i murami zabytkowego kościoła, a jednak nasączonej boleśnie wrzynającą się bezbronnością głównej bohaterki. I chociaż w jej postawie wyczuwa się szczerą determinację, z czasem utrwalają się także objawy syndromu sztokholmskiego. Enzo to bez wątpienia przystojny mężczyzna – nasycony chłodną brutalnością i pewną surowością działań, jednocześnie dotknięty traumą, gdzieś wewnątrz z pewnością zraniony. Między tą dwójką nie ma miejsca na uczuciowy lukier – wykreowana namiętność zdaje się być wręcz despotyczna i nieprzejednana, a jednak porywająca, upojna i nienasycona. Niektóre epizody zmyślnie utrwalają męską wyniosłość oraz pogardliwą nonszalancję – to zapewne akcenty nieprzyjemne dla czytelniczego oka, ale bez dwóch zdań wiarygodnie obrazują nabyte dziedzicznie zachowania ważnych członków mafii. Finał dla wielu okaże się mocno zaskakujący – dla mnie to potwierdzenie domysłów, które przyczaiły się szeptem w trakcie lektury.

Tu nie ma przestrzeni na uczuciową delikatność! Rekompensata to niewątpliwie soczysty i fascynujący, ale też mocno brawurowy i z pewnością nieobliczalny romans mafijny – naładowany gangsterską brutalnością, fabularnie zuchwały i nieokiełznany, w emocjach porywisty, szalony i odurzający. Angelika Waszkiewicz ze śmiałością wdziera się w ten niebezpieczny świat, narusza też dwa ekscytujące motywy literackie: enemies to lovers oraz spontanicznie aranżowane małżeństwo – to w nich zaszyta zostaje kobieca złość, to w nich osadzona zostaje dzika namiętność, to w nich czai się wyrafinowana męska przebiegłość.

_____

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Niegrzeczne Książki

Czytaj dalej»