„GRUDNIOWY DOM” – MAGDA KNEDLER | Przesiąknięta melancholią i siarczyście upominającą się tęsknotą…

Nieprzeciętna historia. Naznaczona duchem rodzinnej tajemnicy, piękna, przejmująca i niepowtarzalna, wymownie odziana w aluzyjne słowa. Magda Knedler ponownie wciela się w rolę przekonującego wirtuoza – pozwala snuć domysły, przeczuwać i doznawać, żyć pełnią sensorycznej opowieści. Grudniowy dom ma w sobie nutę esencjonalnej zwyczajności, drzemie w nim także szept sentymentalnej podróży i potrzeba zrozumienia, najbardziej zaakcentowane zostaje jednak pragnienie zatrzymania prawdy – prawdy zawieszonej w zapomnieniu, upominającej się właśnie o swoją osobliwą definicję.

Ta przestrzeń wypełniona zostaje nieprzejrzystą zimową atmosferą – domaga się stąpania po alegorycznie grząskim gruncie, szukania zamierzonych, choć zmyślnie pochowanych znaczeń, interpretowania nawet pozornie nieistotnych fraz. Wszystko w pokłosiu fabularnej żałoby – w niedopowiedzianym smutku, w poczuciu tęsknoty i przeszywającej niejasności, w oparach sukcesywnie przywoływanych wspomnień. Ważnym atrybutem okazuje się tu ukochany dom – dom po zmarłej właśnie babci, poniemiecki „dom szeptów”, pamiętnik minionej codzienności, ściany gwarantujące świadectwo rodzinnej bliskości. To właśnie tu rozpoczyna się poruszająca droga zmierzająca do zacisza wstrząsającej przeszłości – do dzieciństwa pozbawionego głośnych deklaracji, a jednak pełnego wybrzmiewających grozą opowieści, dźwięcznego, swoistego i nieuchwytnego, zanurzonego w stracie i egzystencjalnej niepewności. Tu nie ma miejsca na emocjonalną afirmację, uczucia domykają się w zdawkowych gestach i przywoływanej szarości wspólnie spędzanego dnia, w zmyślnie dobieranych metaforach. Autorka każe eksplorować miłość w sposób niecodzienny, uderzający, wyśmienity – każe jej szukać w dziurach pogubionej pamięci, w wojennych fotografiach, w listach i zagadkach, w gorzkich uniesieniach, w rozpaczy i odrętwiającym przerażeniu. Każda refleksja wymaga cierpliwości, każda zachęca do przenikliwości i głębokiego zasłuchania, każda zaskakuje wymiarem własnej szczerości.

Zachwycająca proza. Przesiąknięta melancholią i siarczyście upominającą się tęsknotą za nieznajomym dziadkiem, metaforyczna, sugestywna i niejednoznaczna, pełna niepokojącej wirtuozerii. Magda Knedler dotyka wrażliwości w sposób wytrawny, ogłuszający i subtelny zarazem, najpiękniejsze uczucia osadzając w rozpaczliwej, wręcz przygniatającej ciszy. Tu miłość milczy otchłanią niewypowiedzianych słów, staje się tajemnicą, domaga się szperania w strapieniu niepamięci. Grudniowy dom to zimowa podróż po szczelinach zakurzonej, w zarysie mocno dramatycznej przeszłości, to portret rodzinnej przynależności i zduszone tragedią melodyjne uniesienia.

_____ 

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Otwartym

Czytaj dalej»

„NIE DOPNIESZ SWEGO” – DIANA BRZEZIŃSKA | Błyskotliwy, ekscytujący i charyzmatyczny niczym jego kontrowersyjna bohaterka!

Każda zbrodnia domaga się wyjaśnienia. Szczególnie ta nasączona świeżością, przerażająca i intencjonalna, w biegu trwającego śledztwa enigmatyczna i niezrozumiała. A przecież ktoś stoi za okrutnym czynem, ktoś zna wszystkie odpowiedzi. Diana Brzezińska tworzy przestrzeń właśnie dla takiej intrygi – niekoniecznie finezyjnej w swej wizualnej treści, a jednak nurtującej, plastycznej i absorbującej. Nie dopniesz swego to kryminał fascynujący i nieobliczalny zarazem, jednocześnie rozbrajający i nieco ironiczny.

Ta powieść to przede wszystkim emocjonujący wstęp do dłuższej znajomości z nadzwyczaj charakterną kreacją. Napisać, że Gabriela Sawicka to charyzmatyczna postać, to jakby jedynie śladowo musnąć jej dzikiej osobowości. Bo przecież to kobieta szalenie ofensywna, wyszczekana i kontrowersyjna, w niektórych dyskusjach wręcz nieprzyjemna i siarczysta, z pewnością bezkompromisowa i skuteczna w prowadzonych działaniach. Zaginięcie innego prokuratora, znaleziona w lesie męska ręka, brutalnie zgwałcona i zamordowana Ukrainka – tu nie ma miejsca na jednorodność zdarzeń, równolegle zdefiniowane zostają różne ogniwa kryminalne. Czytelnik żwawo wdziera się w naturalną ekscytację bohaterki, tym samym angażuje się w dość tuzinkowe, a jednak zagadkowe śledztwo, nieustannie podziwiając maestrię teatralną, którą pani prokurator zdaje się emanować w ewidentnie różnorodnej codzienności. Nieuchronnie dostrzega też otchłań szczelnie zamkniętej intymności – doskonale wie, że ta naoczna skrytość musi mieć swoje podłoże. I stara się przyglądać poszczególnym scenom z taką uważnością, aby dotrzeć do zatuszowanej prawdy – aby zedrzeć z nałożonej maski jak najwięcej nieobnażonych dotychczas warstw. Przydzielony z dochodzeniówki Rafał Michalski sprawia wrażenie łagodniejszego i bardziej profesjonalnego, niewątpliwie otwartego na szczeliny własnej wrażliwości – ten człowiek bezsprzecznie potrafi wykazać się dużą pewnością siebie, śmiało dotrzymuje też kroku w narzuconych zgryźliwościach. Chemia między tą dwójką zdaje się aż nadto oczywista – nie brakuje tu zatem romantycznych gestów, także tych bardziej pikantnych i zmysłowych.

Błyskotliwy, ekscytujący i charyzmatyczny niczym jego kontrowersyjna bohaterka! Nie dopniesz swego to kryminał intrygujący i szalony, nasycony dziką kąśliwością oraz nieustannie wyczuwalną lekkością. Ta kreacja to przede wszystkim Gabriela Sawicka – arogancka, impulsywna i niewyparzona prokurator, jednocześnie kobieta mocno tajemnicza i nieodgadniona w treści dyskretnie zaszytych wspomnień. Diana Brzezińska wdziera się tu zarówno w różne sprawy kryminalnie, jak również w wizualnie romantyczne uniesienia – pełne uszczypliwych tekstów oraz niemal filmowej soczystości. Ta historia to także osobliwa wycieczka po ulicach naruszonego fabularnie Szczecina – z pewnością odkrywcza i niepowtarzalna.

_____ 

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Otwartym

Czytaj dalej»

"CZARNE ŻAGLE. KŁAMSTWO” – PAULINA JURGA | Tu trzeba być czujnym, odważnym i walecznym.

Morze zawsze umyka ramom pełnego bezpieczeństwa – w nasączonej ciemnością burzowej nocy, zdaje się wręcz alarmujące, szyderczo akcentując nieobliczalny charakter spowitej mrokiem wody. Ale nie tylko czarne chmury stają na drodze morskiego zaufania, znacznie więcej zła może bowiem człowiekowi wyrządzić drugi człowiek, szczególnie ten pod wstęgą nieprzychylnej pirackiej floty. Czarne Żagle. Kłamstwo to powieść pełna niepokojących zdarzeń, barwnie obrazująca nie tylko złowieszczy tembr niesionych wodą wypraw, ale też nieuchronność ludzkiej intymności.

Tu nie ma miejsca na współczesność, nie ma też przestrzeni na fabularną delikatność. Paulina Jurga umyślnie wdziera się w kanion dwóch znamiennych wieków, kierując czytelnika do niewątpliwie mrocznego wydarzenia, jakim wizualnie okazuje się publiczna egzekucja. Nie trzeba uciszać własnych myśli, aby usłyszeć harmider ludzi żądnych dostrzec choć fragment morderczego w swym biegu przedstawienia. A przecież to dopiero początek niespokojnych zdarzeń – w tej nieodwracalnej scenie pewna przerażona niewiasta ma zaledwie osiem lat. I to ten dzień staje się dniem przysięgi dla bezwzględnego w pirackim pożyciu Marcosa. Bo to on musi oglądać śmierć własnego ojca – skazanego przez tatę nieświadomej wówczas dziewczyny. Tak zainicjowana zostaje potrzeba brudnej zemsty – jedna zbrodnia to za mało, aby zapewnić ukojenie skaleczonej duszy. Ten prolog zwiastuje nieprzejednaną treść i taką też otrzymuje uważny odbiorca – także wtedy, gdy kilka lat później, świadomie wkrada się do załogi Czarnych Braci. Tu narracja zmienia się w naprzemienną pierwszoosobową – w odczuciu niezwykle wnikliwą, osobistą i mocno przejmującą.

I chociaż „niewiasta na statku zwiastuje nieszczęście”, Marcos w swej jednookiej brutalności doskonale wie, kogo w chłopięcym przebraniu trzyma na pokładzie. Ma też świadomość budzących się w nim żądz – tak niechcianych, a jednak coraz bardziej nachalnych. Bo przecież nie ma już śladu po rozpieszczonej dziewczynie, teraz Francisca ma osiemnaście lat i mimo narzuconej morskim życiem uważności, wyraźnie też onieśmielona, zaczyna otwierać się na impulsy własnej intymności. Może nadal nie wie, czym jest ludzkie pożądanie, nie ma też pojęcia o szeptach własnego ciała, ale w obliczu JEGO bliskości, zdaje się iść w zgodzie z głosem nienasyconego serca. Ta namiętność każe na siebie czekać, rozwija się raczej niespiesznie, lecz w swej nieodzownej szczerości, okazuje się wisienką na scenicznym torcie. Inscenizacyjnie najbardziej wyróżnia się tu sama przygoda – zagnieżdżona na morskich falach, wśród sztormów, intryg i brutalnych mordów, nadzwyczaj klimatyczna i nieprzewidywalna, ewidentnie domagająca się odważnych oczu. I utwierdzająca przekonanie o świetnie wykonanym researchu – ta powieść to ognisko wielu historycznych ciekawostek.

We flotylli Czarnych Braci nie ma miejsca na łagodność – tu trzeba być czujnym, odważnym i walecznym. Trzeba być gotowym na honorową śmierć. Zakradłam się na pokład statku niepostrzeżenie i... przepadłam całkowicie w historii nieprzewidywalnej, niepokojącej, pełnej czyhających niebezpieczeństw. I doczekałam się miłości przeszywającej skruszone serce – pięknej, osobliwej, niepowtarzalnej... Paulina Jurga wdziera się bowiem w otchłań dostrzegalnie mrocznej zemsty, aby w jej temperamentnym geście, sprowokować nienawiść bohaterów, do otwarcia się na wzajemną intymność.

_____

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Otwartym

Czytaj dalej»

„ON” – DIANA BRZEZIŃSKA | Ostrzeżenie dla każdej z nas…

Niezwykle przystojny, wyraźnie szarmancki i oczywiście dobrze ułożony – po prostu mężczyzna idealny, o jakim marzy prawie każda kobieta. Mężczyzna, któremu ufa się bezwiednie. Właśnie takiego bohatera przedstawia czytelnikom Diana Brzezińska w swojej powieści On. Książka, która zamiarem miała być prawdopodobnie gatunkowym thrillerem, w moim odczuciu okazuje się iście kryminalną historią z nutą prawdziwie dramatycznego ostrzeżenia.

Fabuła przedstawiona jest dwutorowo, odbiorca ma zatem możliwość śledzić bieg wydarzeń z dwóch różnych perspektyw, a tym samym zrozumieć, jak wielkie konsekwencje może przynieść nowo nawiązana relacja. Fatalne zauroczenie – tak nazwałabym uczucia, jakimi Anna obdarza nieoczekiwanego adoratora. Ślepo zapatrzona w wyśniony ideał mężczyzny, kobieta zwyczajnie wpada w jego pozornie przytulne sidła. Sidła psychopatycznego zła, o których bohaterka przekonuje się z czasem. Portret psychopaty to jeden z tych elementów powieści, który uważam za najlepiej zarysowany. Diana Brzezińska, prezentując bowiem działania mężczyzny, opisuje je za pomocą etapów poznawczych, stanowiących swoistą definicję tej zauważalnie toksycznej relacji. I co ważne, nie jest to prezentacja podręcznikowa, a raczej niecodzienne ostrzeżenie ubrane w sfabularyzowaną historię kryminalną.

Ogromnym plusem powieści jest także jej lekki i przejrzysty styl. Nie ma tu długich nużących opisów, autorka nie skupia się na czysto słownikowym opisie, w zamian oferuje przyjemną w odbiorze historię kryminalną, w której fragmentarycznie pojawiają się nawet wątki humorystyczne. Ten humor wyraźnie sprzyja rozluźnieniu i sam w sobie jest naprawdę zabawny, ale nie ukrywam, że mi osobiście kłócił się z powagą całej powieści. To samo dotyczy zaangażowania przyjaciółki prokuratora, która swoją charakterną i mocno sarkastyczną postawą zdawała się być niczym wyrwana z innej książki. Taką mam wręcz nadzieję, ponieważ jako odrębna postać, Gabriela Sawicka z pewnością mogłaby zdobyć serca wielu czytelników. Warto jeszcze wspomnieć słowem o kreacjach, a właściwie o braku typowego bohatera głównego. Chociaż Anna zdaje się być postacią pierwszoplanową, w końcu to jej relacja staje się fabularnym przykładem dla innych, to z jakichś przyczyn autorka blokuje jej pierwszy plan, wprowadzając na niego mało wyrazistych śledczych. To jednak taki szkopuł, który w mojej opinii będzie wadził jedynie niektórym.

Chociaż w powieść On wbiły się zbędne wątki humorystyczne, a zakończenie nie ma efektu zaskoczenia, to fabularnie tytuł ten okazuje się nie tylko przyjemnym w odbiorze dramatem kryminalnym, ale przede wszystkim swoistą przestrogą – takim sfabularyzowanym ostrzeżeniem, które powinna poznać każda kobieta. Powieść Diany Brzezińskiej polecam przede wszystkim tym, którzy w kryminałach szukają czegoś więcej niż tylko rozwiązanie zagadki.

Czytaj dalej»

„BĘDZIESZ MOJA” - DIANA BRZEZIŃSKA | Szczecin w obliczu wstrząsających zbrodni...

Niektórzy są przekonani, że Szczecin leży nad morzem, inni natomiast twierdzą, że w Szczecinie nic się nie dzieje. Obie teorie są oczywiście błędne i tak, jak pierwszą obala geografia, tak drugą w nieco przewrotny sposób znosi literatura, która obierając za cel miłośników kryminałów, coraz częściej zaprasza ich do stolicy zachodniopomorskiego. Na tym skrawku polskiej ziemi poruszał się już stworzony piórem Marka Stelara Suder, teraz przyszedł czas na Wilka w niemal owczej, a z pewnością przystojnej skórze. I co ważne, arogancki śledczy nie działa sam, w rozpoczynającej nowy cykl kryminalny powieści Będziesz moja Diany Brzezińskiej towarzyszy mu bowiem nieco roztrzepana młoda profilerka, która wyglądem przypomina ofiary grasującego po mieście mordercy...

W tym przedstawieniu już wstęp robi ogromne wrażenie. Romantyczna kolacja, wytrawne wino i niepozorny, aczkolwiek piękny pierścionek zaręczynowy – ta scena powinna kończyć się pocałunkiem dwojga zakochanych ludzi, a jednak wieńczy ją niesiona spontaniczną decyzją zbrodnia, która staje się zalążkiem nadzwyczaj tajemniczej serii morderstw. Pomysłowo obudowana intryga kryminalna od początku sprawia wrażenie interesującej, niecodziennej i zagadkowej, ale jej najmocniejszą stroną bez wątpienia okazuje się to, jak mocno oddziałuje na wyobraźnię odbiorcy. Nieobliczalny sprawca podświadomie zmusza bowiem ofiary do odegrania roli, która dla niego samego zdaje się być najważniejszą sceną życia. W ten sposób czytelnik mimowolnie łapie się na próbie wizualizowania podobnej sytuacji – zaczyna intensywnie zastanawiać się, jak zareagowałby, gdyby to on właśnie został nazwany imieniem Alicja... 

Atutem fabularnym okazuje się także prowadzona regularnie sprawa zaginionego przed dziesięcioma laty mężczyzny, która sama w sobie nie jest może aż tak bardzo osobliwa czy wielce spektakularna, ale swoją obecnością wciąż przywraca niespokojną myśl, iż nie została umieszczona tu przypadkowo. Zaproponowany finał można częściowo naszkicować sobie wcześniej, autorka daje możliwość przygotowania się do takiego rozwiązania, ale w żaden sposób nie wpływa to na przyjemność z samej lektury. Diana Brzezińska niewątpliwie potrafi tak pokierować umysłem czytelnika, aby ten chłonął każdą scenę z rosnącym zainteresowaniem. Warto też zwrócić uwagę na fakt, iż debiutująca na rynku literatury kryminalnej autorka jest na co dzień aktywnie działającą prawniczką, a co za tym idzie, opisane w powieści realia pracy śledczych, stosowane procedury, czy chociażby proces tworzenia profilu sprawcy przedstawione są nie tylko ciekawie, ale przede wszystkim rzetelnie, merytorycznie i zgodnie ze stanem faktycznym.

Powieść Będziesz moja to lektura niezwykle charyzmatyczna, ale jej wydźwięk nie byłby aż tak mocny, gdyby nie kipiące sarkastycznym obyciem kreacje, jakie autorka świadomie wypuściła na pierwszy plan. Krystian Wilk to nadmiernie pewny siebie mężczyzna, który z jednej strony sprawia wrażenie upiornie aroganckiego kobieciarza, z drugiej jednak wyraźnie spełnia się jako podkomisarz i pełniąc tę funkcję, wykazuje niebywałą skuteczność. Ada Czarnecka natomiast raczkuje w roli profilera i ewidentnie gubi się w rozgardiaszu własnego lenistwa, jest też zauważalnie roztrzepana i mało zorganizowana, ale w obliczu prowadzonego śledztwa jej rola okazuje się wręcz niezbędna. Mimo młodego wieku, bohaterka ta sukcesywnie otwiera się przed odbiorcą i pokazując mu bagaż osobistych doświadczeń, staje się eksponatem społecznego wkładu, jakim Diana Brzezińska celowo obudowała akcję fabularną. Jak widać, na łamach tej historii czytelnik nie wkracza w świat wyidealizowanych postaci, a raczej poznaje współczesnych młodych ludzi, którzy w jego oczach okazują naprawdę wiarygodni. 

Gdzieś w fabularnym powietrzu wyczuwa się między tą dwójką zapach sygnowanego już na okładce nieodpowiedzialnego romansu, ale nietrudno dostrzec, iż w pierwszym tomie autorka stawia dwoje zadziornych bohaterów bardziej pod szyldem wzajemnego słodko-sarkastycznego przekomarzania, niż w stricte erotycznych więzach. Co ma wisieć, nie utonie, a zatem można się spodziewać, iż tak subtelne posunięcie jest jedynie ciszą przed zjawiskową romantyczną burzą. W tej materii wyraźnie dużo się jeszcze wydarzy, a przynajmniej odbiorca otwarcie pragnie w to wierzyć. 

Recenzja w pigułce

Tytuł Będziesz moja to fabularnie dopracowany, charyzmatyczny i nadzwyczaj obiecujący debiut kryminalny, który zaskakuje nie tylko pomysłową intrygą i wyraźnym współczesnym charakterem, ale przede wszystkim niesamowitymi kreacjami, przy których uśmiech staje się stałym bywalcem na twarzy. Po przeczytaniu tej powieści nie mam najmniejszych wątpliwości, iż jest ona tak samo charakterna, jak jej autorka. Diana Brzezińska ewidentnie połknęła bowiem kryminalnego bakcyla i nie pozostaje nam nic innego, jak czekać na kolejny i z pewnością równie porywający tom.

Czytaj dalej»

"LOKATORKA" - JP DELANEY | PRZEDPREMIEROWO

Idealny dom każdemu przywodzi na myśl inne skojarzenia. Dla wielu jest to wiejski domek z drewnianą altanką i zielonym ogródkiem, w którym nieustannie słychać śmiech i rodzinny gwar, natomiast dla innych jest to dostojnie wyglądający budynek z dużą przestrzenią, pięknymi dziełami sztuki, a także wnętrzem wypełnionym czystą elegancją. Są również tacy, którzy architektonicznej doskonałości doszukują się w skrajnym minimalizmie. Właśnie taką osobowość kreuje JP Delaney w thrillerze psychologicznym Lokatorka, lecz w tym przypadku perfekcja kieruje swe szpona nie tylko w stronę budynku, ale też w stronę ludzkich zachowań.

Czytaj dalej»

"SYRENY" - JOSEPH KNOX | PRZEDPREMIEROWO

Ósemka. Jakie jest twoje pierwsze skojarzenie z tą cyfrą? Z pewnością wielu pomyśli o zębie mądrości, niektórzy przypomną sobie zajęcia rytmiki i dźwięk oznaczający połowy ćwierćnuty, kolejni pod tą nazwą wychwycą sposób wiązania sznurowadeł, a jeszcze innym nasunie się obraz ekipy wioślarskiej. Potoczne skojarzenia są oczywiście logiczne, ale Joseph Knox w swoim debiucie literackim Syreny pokazuje, że ósemka ma także bardziej mroczne znaczenie. W mafijnym slangu od dawna oznacza bowiem silnie uzależniającą heroinę („H” jest ósmą literą alfabetu). Ciężkie narkotyki, seks za pieniądze i brutalne porachunki nie trafiają do tej fabuły przypadkowo, a ubrane w odpowiednie słowa nadają powieści iście przestępczego charakteru.  

Czytaj dalej»

"STRACEŃCY" - INGAR JOHNSRUD | PRZEDPREMIEROWO

Wirus ospy zazwyczaj kojarzy się z okresem dzieciństwa, a łagodny przebieg choroby świadczy o jej skutecznym opanowaniu przez światową medycynę. Nie każdy ma jednak świadomość, że ospa wietrzna etiologicznie mało ma wspólnego ze śmiercionośnym wirusem ospy prawdziwej, który przez lata dziesiątkował zainfekowanych. Choroba ta została już szczęśliwie zwalczona w latach osiemdziesiątych XX wieku, ale Ingar Johnsrud przywraca jej zabójczy żywot, wykorzystując go w zawiłej fabule powieści Straceńcy. 

Czytaj dalej»

"BEZ SZANS" - MIA SHERIDAN | PRZEDPREMIEROWO

Demokracja, równość i wolność. Te trzy ideały od lat budują markę Stanów Zjednoczonych, ale rzeczywistość często odbiega od pustych sloganów. USA są bowiem krajem wielu skrajności, w którym medialna promocja bogactwa niejednokrotnie przykrywa nędzną i bezosobową codzienność. Mia Sheridan wyprowadza amerykańską biedotę z cienia i tworzy z niej wyjątkowo sugestywną scenerię dla powieści Bez szans. Rozpoczyna się zawzięta gra o lepszą przyszłość, ale jej uczestnicy nie są świadomi przeszkód, jakie na ich drodze postawi niespodziewana miłość. 

Czytaj dalej»

"MIMO NASZYCH KŁAMSTW" - TARRYN FISHER | PREMIEROWO

Miłość powinna wyznaczać słuszną drogę, ale codzienność nierzadko drwi z człowieka i zaczyna sterować jego uczuciami. Drogę do upragnionego serca czasami torują zwykłe okoliczności, innym razem natomiast – perfidnie zastosowany blef. Odziane we właściwe słowa kłamstwa mogą bowiem namieszać w głowie, zmieniając diametralnie kierunek ludzkich myśli. Tak kręte działania spacerują też w umyśle Tarryn Fisher, która ponownie wrzuca swoich bohaterów w sieć surowej nieszczerości i prowokuje ich do kolejnych grzesznych gestów. Powieść Mimo naszych kłamstw kończy serię o miłosnym trójkącie, ale czy bohaterowie są przygotowani na życie w czystej szczerości? 

Czytaj dalej»

"MIMO TWOICH ŁEZ" - TARRYN FISHER | „Nienawidzę szczerości. Jej konsekwencje zawsze rozpieprzają życie...”

Droga do miłości obiera różne kierunki. Czasami pokryta jest płatkami róż i świadomie prowadzi zakochane dusze do wzajemnych serc. Znacznie częściej drogę pokrywają kamienie i nieoznakowane skrzyżowania, które utrudniają łatwe odnalezienie uczucia. Pokonanie trudności przynosi satysfakcję i niejednokrotnie staje się balsamem na zbolałe serca ukochanych. Ten właśnie tor obierany jest najczęściej, ale nie zawsze oznacza finalne zwycięstwo. Nawet najszczersze chęci jednej ze stron nie wpłyną na to, co kryje się we wnętrzu drugiej. Podobne sytuacje stają się niekiedy zachętą do nikczemnej rywalizacji, w której brakuje jednak miejsca na prawdziwą miłość. Pierwsze skrzypce zaczyna grać wtedy perfidna chęć posiadania. Właśnie tak niemoralna postawa cechuje bohaterów powieści „Mimo twoich łez”, co podkreśla osobliwą atmosferę, jaką Tarryn Fisher wykreowała w pierwszej części serii. 

Czytaj dalej»

"PIERWSZA PRZYCHODZI MIŁOŚĆ" - EMILY GIFFIN | Siostrzana przyjaźń po grób

Przysłowiowa kość niezgody często okala siostrzane uczucia. Gorącym impulsem nierzadko jest zazdrość o względy rodziców lub przychylność starszego brata. Wzajemne relacje często pokrywa nuta dziecinnej goryczy, ale ten lekko skażony nawóz stanowi mocne podłoże dla owoców prawdziwej miłości. Każdy grunt staje się lepszy, kiedy wzmacnia go siła honorowej przyjaźni, a jej hasłem powinien być zawsze bezwzględny szacunek i dozgonne wsparcie. Emily Giffin w powieści „Pierwsza przychodzi miłość” stawia rodzinną więź na ringu i już na wstępie obarcza ją traumatycznym przeżyciem. 

Czytaj dalej»

"TEN JEDYNY" - EMILY GIFFIN | TYDZIEŃ Z EMILY GIFFIN - DZIEŃ 7

Historia niejednokrotnie dowiodła, że prawdziwa miłość nie jest oznaczona drogowskazem. Ludzkie serce nie kieruje się bowiem oznaczonymi szlakami, a drogę do drugiej połówki najczęściej kreuje niewytłumaczalna siła przyciągania. Silne uczucie potrafi zaskoczyć i nie zawsze wiąże się z aprobatą otoczenia. Czy więź z ojcem najbliższej przyjaciółki może skutkować rozłamem długoletniej przyjaźni? Właśnie tak trudne oblicze miłości przedstawia czytelnikom Emily Giffin w powieści „Ten jedyny”.

Czytaj dalej»

"PEWNEGO DNIA" - EMILY GIFFIN | TYDZIEŃ Z EMILY GIFFIN - DZIEŃ 6

Pierwsza miłość jest niczym wiatr, który namiętnie rozwiewa włosy. Iskra młodości gloryfikuje tę chwilę i tworzy urokliwą pamiątkę na lata. Los bywa jednak przewrotny i czasami zostawia większy ślad po młodzieńczych uniesieniach. Maleńki owoc miłości nierzadko staje się dowodem emocjonalnej niedojrzałości, a ta bezceremonialnie depcze dotychczasową łatwość życia. Czy nastolatka z bogatymi planami na przyszłość powinna stawić czoła matczynej odpowiedzialności? To właśnie starcie z dawną słabością tworzy poruszający fundament powieści „Pewnego dnia” autorstwa Emily Giffin. 

Czytaj dalej»

"SIEDEM LAT PÓŹNIEJ" - EMILY GIFFIN | TYDZIEŃ Z EMILY GIFFIN - DZIEŃ 5

Mówi się, że czas goi rany, ale nie jest to wielkie pocieszenie dla osoby, której dotyczy ból zdrady. Owszem, czas pomaga ochłonąć i podjąć konieczne decyzje, ale nie wymazuje okrutnych faktów z pamięci. Emily Giffin w powieści „Siedem lat później” uderza w bardzo wrażliwy temat niewierności i ubiera go w emocjonalną historię dwóch kobiet. 

Czytaj dalej»

"STO DNI PO ŚLUBIE" - EMILY GIFFIN | TYDZIEŃ Z EMILY GIFFIN - DZIEŃ 4

Uroczysty ślub zazwyczaj zwiastuje finał pięknej historii miłosnej. Błysk w oczach zakochanych i do bólu realne emocje są tylko potwierdzeniem magii prawdziwego uczucia. Emily Giffin wychodzi poza utarte standardy i powieścią „Sto dni po ślubie” przekonuje czytelnika, że formalny związek nie jest pieczęcią na ludzkich doznaniach, a nawet mała iskierka niepewności może wywołać lawinę wątpliwości. 

Czytaj dalej»

"DZIECIOODPORNA" - EMILY GIFFIN | TYDZIEŃ Z EMILY GIFFIN - DZIEŃ 3

Wiedzę o tym, że prawdziwa miłość jest trwała i wszystko przetrzyma zapisano już w biblijnym „Hymnie o miłości”. Realia często okazują się inne i pokazują, jak bardzo słaby jest człowiek w obliczu podstawowych zasad. Nawet najpiękniejsze uczucie podlega dyskusji w obliczu ludzkiego egoizmu. Bohaterowie powieści „Dziecioodporna” w imię własnych zasad rezygnują z luksusu pięknej miłości, jaka niewątpliwie ich łączy. 

Czytaj dalej»

"COŚ NIEBIESKIEGO" - EMILY GIFFIN | TYDZIEŃ Z EMILY GIFFIN - DZIEŃ 2

Każdy buduje własną przystań. Jednym zależy na solidnym, lecz niekoniecznie wyróżniającym się życiu, w którym ważną rolę odgrywa drugi człowiek. Bezpieczeństwo i swego rodzaju stateczność zajmują w tym życiu pierwszy plan. Inni natomiast szerokim łukiem omijają normalność, tworząc niejako własną markę. Dla tych osób ważna jest reputacja, a sukces zdaje się być standardem. Stąpanie po tak cienkim lodzie łatwo jednak zamienić w życiową porażkę i właśnie taki obraz kreuje Emily Giffin w powieści „Coś niebieskiego”. 

Czytaj dalej»

„COŚ POŻYCZONEGO” – EMILY GIFFIN | TYDZIEŃ Z EMILY GIFFIN – DZIEŃ 1

Przekroczenie progu trzydziestu lat dla wielu kobiet jest nie lada wyzwaniem i zmusza do rozliczenia się z dotychczasowym życiem. Spotkanie twarzą w twarz z tym, co udało się osiągnąć może okazać się brutalne i wytyka każde, nawet najdrobniejsze, niepowodzenie. Wcześniejsze wyobrażenia często daleko odbiegają od rzeczywistości, a to drażni ludzkie uczucia. Czy jedna noc może przywołać dawne marzenia, dając im szansę na spełnienie w prawdziwym życiu? Właśnie ten temat porusza Emily Giffin w powieści „Coś pożyczonego”.

Czytaj dalej»

PRZEDPREMIEROWO: „MIMO MOICH WIN” – TARRYN FISHER | Po kłamstwach do celu

Człowiek w obliczu prawdziwej miłości uruchamia nieznane sobie bodźce, nie zachowuje krzty racjonalności, opuszcza powoli granice rozsądku i kieruje się mało zdrowymi myślami. Chore ambicje zżerają od wewnątrz, podejmując nieszczerą walkę z przeciwnościami, a przy okazji dając pożywkę kolejnym kłamstwom. Tarryn Fisher w swojej serii „Mimo moich win” uderza w oblicze miłości prawdziwej, której brakuje tak ważnego pierwiastka zaufania drugiej osobie. 

Czytaj dalej»