Jaguar
Jaguar
„THE GLASS GIRL” – KATHLEEN GLASGOW | Rozpaczliwy krzyk nastoletniego zagubienia

„THE GLASS GIRL” – KATHLEEN GLASGOW | Rozpaczliwy krzyk nastoletniego zagubienia

Kathleen Glasgow jak nikt inny, potrafi wedrzeć się w smutek wyniszczającej samotności – wkraść się w nicość niewidocznych, a jednak wyraźnie zabłąkanych myśli, w najciemniejsze zakamarki pogubionej duszy, w intymność nastoletniego zamroczenia, w kolejne warstwy nałogowej codzienności. The Glass Girl to powieść absolutnie wstrząsająca, wiarygodna, niewyobrażalnie trudna. Dla naruszonej fabułą bohaterki to niewątpliwie szansa dla pokruszonego życia – to proces zanurzonego w niepamięci odbicia się od dna i przejmująca próba odzyskania siebie.

Odbiorca zakrada się w wyczuwalnie intymną narrację Belli z żywym poruszeniem, z łatwością dostrzega bowiem, że szczeliny uczuć tej piętnastolatki, przepełnia niewypowiedziany na głos smutek i tęsknota przeszywająca zdruzgotane myśli. To właśnie bezradność potęguje ucieczkę w najgorsze – łyk po łyku uzależniając chłonne myśli, niszcząc młodość i relacje, brutalnie pozbawiając zdrowia. Bolesna strata ukochanej, choć niepozbawionej negatywnych atrybutów babci, poprzedzone kłótniami rozstanie rodziców, bezdusznie pokruszone serce, wreszcie ograbione z bliskości dzieciństwo młodszej siostry – autorka nie szczędzi bohaterce wrzynających się w duszę traum, zamyka noce w koszmarach uwalniających doskwierający strach przed porzuceniem, przywołuje paniczne zaburzenia lękowe i szokującą wręcz nieporadność rodzicielską. Brak szczerego wsparcia. Brak rozmowy. Brak przytulenia. Brak zrozumienia. Rozdarta między sfrustrowaną bezsilnością mamy i nasączoną wściekłościami bezinteresowną twarzą taty, pragnie być zauważona, a jednak w ich egoistycznych myślach zdaje się być niewidoczna. To wszystko to ucieczka od samotnej walki z trudnościami, z pokłosiem doświadczonego niedawno pożegnania, z odtrąceniem, z brakiem odpowiedzi na tak potrzebną bliskość drugiego człowieka.

Rozpaczliwy krzyk nastoletniego zagubienia. The Glass Girl to nie tylko wstrząsający portret uzależnionej wrażliwości, to także intymna i mocno przenikliwa konfrontacja z zaburzeniami lękowymi oraz destrukcyjnym brakiem wsparcia. Historia Belli to tak naprawdę pamiętnik wielu młodych ludzi, dla których nałóg okazał się zbawienną ucieczką i jednocześnie niszczącą pułapką. Kreacja piętnastolatki ocieka samotnością – przytłoczona bodźcami, zamroczona wlewanymi w siebie procentami, tak bardzo pokruszona, stargana brutalnością życia, przeszyta tęsknotą za ukochaną, choć przecież niedoskonałą babcią. Kathleen Glasgow obnaża szalenie trudne emocje, akcentując w ten sposób bezgłośne wołanie o pomoc.
_____ 
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

„BETROTHAL OR BREAKAWAY” – LEAH BRUNNER | Rozkoszna, zabawna, spontaniczna i poruszająca!

„BETROTHAL OR BREAKAWAY” – LEAH BRUNNER | Rozkoszna, zabawna, spontaniczna i poruszająca!

Przecudowna komedia romantyczna z hokejową aurą w tle! Leah Brunner z czułością wdziera się do emocji samotnego macierzyństwa, z wrażliwością dotyka ukrywanej postaci Aspergera oraz ważnych problemów sercowych, z wdziękiem przemierza słodycz uroczego motywu friends to lovers, niewątpliwie chce rozbudzić uśmiech na twarzy czytelnika. Betrothal or Breakaway to fotografia przyjaciół z dzieciństwa, których zaufana więź spleciona zostaje nicią fikcyjnego małżeństwa – tak otwierają się drzwi do ciepłej, inspirującej i niezaprzeczalnie wyjątkowej historii miłosnej.

To nieziemsko przystojny i jednocześnie nieco pedantyczny kapitan drużyny D.C. Eagles okazuje się męskim bohaterem tego tomu – Ford prywatnie sprawia wrażenie bardzo poważnego i z pewnością dojrzałego, w długotrwałej znajomości z Amber zdaje się być mocno opiekuńczy i zaangażowany, w ciszy wyrazistych uczuć pragnie znacznie więcej, niż tylko pięknej przyjacielskiej więzi. W jego kreacji barwnie zdefiniowana zostaje także neuroróżnorodność – to dzieciństwo w strachu przed dotykiem, to duża wrażliwość na nachalność bodźców, to przeszywająca niechęć przed fizyczną bliskością. Zastosowana tu narracja pierwszoosobowa pozwala naprzemiennie wgryźć się w delikatnie wpleciony humor, pozwala też zakraść się w intensywne myśli i dostrzec w nich więcej, niż początkowo wypowiedziane na głos. A przecież ona nieprzerwanie widzi w nim cudownego mężczyznę. Ta relacja ma źródło w dziecięcej przyjaźni, teraz jednak konfrontuje się z dorosłymi emocjami, staje się intymna i niepowtarzalna, tym bardziej, że ubrana w doświadczenie samotnego macierzyństwa oraz zbliżający się zabieg kobiecego serca. Niespodziewany ślub okazuje się odpowiedzią i cudownie zobrazowanym motywem udawanego związku, to dzięki niemu spontaniczna decyzja, nabiera tak przyjemnego, momentami wręcz zabawnego kształtu. I utwierdza w niełatwym przekonaniu, że nawet boleśnie upominająca się przeszłość, czasami wymaga zatrzaśnięcia drzwi, zapomnienia, otwarcia się na nowe.

Rozkoszna, zabawna, spontaniczna i poruszająca, wrażeniowo po prostu wyśmienita! Betrothal or Breakaway to nie tylko komedia romantyczna z boskim hokejowym zacięciem, to przede wszystkim niewypowiedziana na głos codzienność z Aspergerem, to nadwrażliwość na fizykalny dotyk, to dyskomfort w starciu z drażniącymi bodźcami zewnętrznymi, to przeszywający duszę strach przed intymnością serca. To także samotne macierzyństwo i konfrontacja ze zbliżającym się zabiegiem, to rozbrajający i humorystyczny motyw fikcyjnego związku, to niesiona miłością chęć pomocy, to namiętność szeptem wdzierająca się do zaprzyjaźnionych i jakże zatroskanych wrażliwości.
_____
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar
„PAMIĄTKI PO MOIM EX” – JENNIFER CHEN | Pełna inspirujących doznań artystycznych

„PAMIĄTKI PO MOIM EX” – JENNIFER CHEN | Pełna inspirujących doznań artystycznych

Przepiękna, wartościowa i niepowtarzalna – cudownie wzbogacona o refleksję płynącą z artystycznych wzruszeń! Jennifer Chen z czułością porusza się po emocjach naruszonych bohaterów, pozwalając im nieśpiesznie budować fundamenty trwałego uczucia. Swoiste wernisaże stają się niezapomnianą inspiracją do stworzenia ważnego projektu, okazują się też impulsem do nawiązania bliskiej relacji – więzi nasączonej aromatem przyjacielskich rozmów, naturalnej i niesamowicie szczerej, jednocześnie domagającej się starcia z nadal niezagojoną przeszłością.

Czytelnik wkrada się do życiorysu Chloe tuż po przeprowadzce z Nowego Jorku do Los Angeles, w scenie zgoła niefortunnej, staje się bowiem świadkiem pochowania uczuć w przesłanym przez byłego pudełku po butach. Tak bohaterka zostaje porzucona, tak pokruszone zostaje łagodne serce, tak też kształtuje się nowy artystyczny pomysł. „Rozstaniowe” kartony okazują się bowiem inspiracją do stworzenia wyjątkowej wystawy – dobitnej i poruszającej, niespodziewanie dopieszczonej filmem krótkometrażowym. Drobny sabotaż staje się tu prologiem do przepięknej znajomości, okazuje się także namiastką ważnego projektu. Daniel to kreacja nieprzeciętna – stały gość w babcinej kawiarence, czarujący i przystojny, ale też uskrzydlający młody człowiek. Gdzieś w aktorskiej romantycznej grze, w czeluściach udawanych zauroczeń, zaczyna kiełkować coś wyjątkowego. Odbiorca z przyjemnością wkrada się w otchłań dziewczęcego zadurzenia, jednocześnie dostrzega siłę jego sercowej niepewności. Strach przed porzuceniem, ucieczka w przyjacielskie gesty, rozmowy wypełnione pasją – ta relacja zauważalnie domaga się czasu, wymaga utrwalenia uczuć i odchorowania nieładnie zwieńczonego związku. Autorka splata wydarzenia za pomocą osobistej narracji pierwszoosobowej, odczuwalnie bawi się humorem i lekkością obranego stylu, szeptem przemyca tu także motywację do działania, eksponuje wyjątkową więź z rodziną, dotyka motywu kobiecej przyjaźni oraz pracy z ojczulkiem w kameralnej kawiarni, gdzieś ukradkiem zachęca do eksplorowania własnych marzeń.

Mocno rozczulająca, zabawna i sentymentalna, ale też pełna inspirujących doznań artystycznych. Ona wyczuwalnie zaczyna go pragnąć, on ewidentnie nie chce przekroczyć granicy przyjaźni. To uczucie domaga się wspólnego czasu oraz zagojenia dokuczliwych ran, przede wszystkim jednak wymaga zamknięcia poprzedniego rozdziału. Nieme video opowieści, dwie niesamowite wrażliwości i wreszcie refleksyjnie odgrywane role – sztuka okazuje się tu zalążkiem fascynującej znajomości, staje się też bodźcem do eksplorowania przejmujących treści. Jennifer Chen zaraża czarującym humorem, motywuje do ścigania własnych marzeń, zachęca do dbałości o najpiękniejsze kadry rodzinnej fotografii.
_____
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

„MIŁOŚĆ I CZEKOLADA” – RAVYNN K. STRINGFIELD | Otulona młodością fascynujących doznań

„MIŁOŚĆ I CZEKOLADA” – RAVYNN K. STRINGFIELD | Otulona młodością fascynujących doznań

Niezapomniane spacery po tętniącym liryzmem mieście miłości – właśnie tak można zdefiniować uroczą, przecudowną, tak niesamowicie nastrojową powieść Miłość i czekolada. Ravynn K. Stringfield ukradkiem przenika do inspirujących myśli rozanielonej bohaterki, zachwyca żarliwością nieokiełznanego charakteru, utrwala słodki smak młodości, eksponuje piękno uczuciowej słodyczy, pozwala refleksyjnie zmierzyć się rasowym odrzuceniem, zachęca również do żywiołowego dościgania marzeń. To odurzająca, apetyczna i zabawna, z pewnością także wzruszająca podróż po emocjach splecionych drobną opresją intymności.

Paryż jawi się tu niczym najpiękniejszy sen – wymarzone miejsce do poszukiwania siebie i realizowania teatralnej pasji. Elitarny program artystyczny i piątka uzdolnionych osób, a w repertuarze poza grą na scenie, także taniec, sztuki wizualne, kompozycja i muzyka. Fascynację miastem świateł wyczuwa się tu dosłownie od pierwszego dnia pobytu amerykańskiej bohaterki – od pierwszych stron plastycznie nakreślonej opowieści. Whitney zdaje się żyć nieujarzmioną promiennością, uśmiechem, dźwiękami zaganianych słów i twórczością artystyczną Josephine Baker, nieco nadgorliwa w chęci poznawania świata, ale w taki pozytywny, odczuwalnie rozkoszny sposób. W kontakcie z rodziną rozdarta między surową ostrożnością mamy i awanturniczym duchem ukochanej babci. Nie lubi ciszy. Idealnie dobrana tu narracja pierwszoosobowa plastycznie obrazuje słodycz jej spontanicznego charakteru, równolegle utrwala bezbronnie czający się w duszy strach przed samotnością. Ona gubi się w trakcie wycieczki, on okazuje się wybawcą z paryskiej opresji. Tak zaczyna się urocza znajomość dwojga nieznajomych, tak pachnie rozpylona w powietrzu czekolada, tak dochodzi do krępującego skosztowania smaku, tak zawarta zostaje umowa wzajemnej pomocy, tak też rozpoczyna się spektakl pełen uszczypliwych zdań. Thierry sprawia wrażenie posępnego gbura, dobrze sprawdza się w przydzielonej roli lektora francuskiego, marzy jednak o piłkarskich uniesieniach. W jego kreacji zaszyty zostaje materiał do ważnych przemyśleń – jako czarnoskóry mężczyzna, niejednokrotnie pada bowiem ofiarą słownego rasizmu.

Rozkoszna, pasjonująca, otulona młodością fascynujących doznań – historia nasączona słodkim aromatem jej charyzmatycznej promienności oraz mrukliwością jego posępnego charakteru. On utrwala w jej oczach magiczne paryskie fotografie, wspiera także w nauce francuskiego, ona otwiera go na szczerość uśmiechu i próbuje przybliżyć piłkarskie marzenia. To przepiękna podróż po czarującym motywie grumpy&sunshine, to elitarna grupa utalentowanych ludzi sztuki, to powietrze wypełnione finezją wzajemnej bliskości, to zaszyty w animuszu strach przed samotnością, to zachęta do spojrzenia w siebie i zdefiniowania własnych pragnień, to wreszcie ujmująca miłość i niezapomniana nuta aromatycznej czekolady.
_____
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar
„FLIRTATION OR FACEOFF” – LEAH BRUNNER | Niesamowicie rozkoszna, przyjemna i rozczulająca komedia romantyczna!

„FLIRTATION OR FACEOFF” – LEAH BRUNNER | Niesamowicie rozkoszna, przyjemna i rozczulająca komedia romantyczna!

Tu dzieje się fascynacja od pierwszego spojrzenia! Niezwykle uczuciowa, spontaniczna i poruszająca, w swej delikatności wręcz uzależniająca. Leah Brunner ponownie zagląda do hokejowej codzienności, tym razem uderzając emocjami w ego rasowego kobieciarza. Flirtation or Faceoff to przecudowna komedia o zauważalnie romantycznym wdzięku – promienna w ujęciach odczuwalnie pochłoniętej wyobraźni, ciepła i rozgrzewająca, jednocześnie z lekkością dotykająca nad wyraz czułych strun. To historia miłosna z charakternym sportowym zacięciem.

Autorka żywiołowo zakrada się w motyw miłości od pierwszego wejrzenia, plastycznie utrwalając piękno niespodziewanych doznań. W mocno pragmatycznej postawie Noel wyczuwa się raźną niechęć do znanego hokeisty, ale obecność na tej samej gali charytatywnej oraz godna podziwu przebiegłość babci, zmuszają tę dwójkę do medialnego zacieśnienia znajomości. On efektownie próbuje ją uwieść, ona chce wykorzystać jego ofensywność w sztuce uwodzenia, aby dyskretnie zdobyć serce przystojnego wykładowcy ze swojej uczelni. Subtelnie nakreślony tu trójkąt miłosny uruchamia pętlę szalonego przeznaczenia. Tak zaczyna się rozbrajająca i szalenie romantyczna historia, przy której szczery uśmiech, okazuje się najlepszym towarzyszem. Gdzieś ukradkiem wpleciona zostaje tu pasja do książek fantasy, udział w konwentach cosplay, a także nieoceniona siła szczerej przyjaźni. A wszystko w obrazie naprzemiennej narracji pierwszoosobowej – tak bardzo osobistej i pełnej filmowego sznytu. Colby wyróżnia się determinacją oraz swoistym, nieco egocentrycznym poczuciem humoru, mimo upływu lat, nadal trawi rodzinną przeszłość. W jej postawie natomiast, ukryta zostaje potrzeba konfrontacji z introwertyczną naturą oraz ewidentnym brakiem umiejętnego czytania w ludziach, a także usilna potrzeba zaufania po bolesnych doświadczeniach w związku. Hokej dodaje opowieści nie tylko mocnego sportowego vibe'u, ale nieoczekiwanie staje się też tematem do wspólnego przetrawienia – życie u boku medialnej osoby z pewnością wymaga dystansu oraz dużej ufności w wierność popularnego mężczyzny.

Niesamowicie rozkoszna, przyjemna i rozczulająca komedia romantyczna! Ona boi się spontanicznej świeżości doznań i jednocześnie wzdycha do innego, on żyje miłością dosłownie od pierwszego wejrzenia. To uczucie potrzebuje odrobiny fabularnego szaleństwa, domaga się babcinej przebiegłości i szczerości kameralnych gestów, wymaga też starcia z krzywdą przeszłości oraz dotarcia się z własną introwertyczną duszą, przede wszystkim jednak pragnie odrobiny czasu i pełnego zaufania. Medialne hokejowe tło nie ułatwia zadania, ale to w nim zaszyta zostaje siła niezastąpionej przyjaźni. Leah Brunner zaprasza zatem na cudowne i przezabawne, a przy tym wzruszające przedstawienie.
_____
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

„WYBACZ. TO DLA TWOJEGO DOBRA” – BIANCA IOSIVONI | Wyrafinowana intryga w mroku obsesyjnych skłonności

„WYBACZ. TO DLA TWOJEGO DOBRA” – BIANCA IOSIVONI | Wyrafinowana intryga w mroku obsesyjnych skłonności

Genialny thriller psychologiczny. Nasączony przenikającą duszę tajemnicą, hipnotyzujący i nieodkładalny. Bianca Iosivoni przekonująco wdziera się w odmęty naruszonej kobiecości, przywołując nie tylko fotografie trującej w swym wizerunku namiętności, ale otwierając też drzwi do nieobliczalnej intrygi kryminalnej. Tu nie ma miejsca na przejrzystość narracyjnej wypowiedzi, każde słowo zmyślnie osnute zostaje bowiem mgłą sekretów i świadomych niedomówień. Niepokój natomiast wzrasta odczuwalnie z każdą niejasną i jak się kilkukrotnie okazuje, także zgubną podpowiedzią.

Wystarczy kilka pierwszych stron, aby odkryć enigmatyczny, wręcz niepokojący wydźwięk tej powieści. Niespodziewane zaginięcie byłego partnera okazuje się pretekstem do przedarcia się przez nasyconą pozorami przeszłość, przez pierwsze epizody fascynującej znajomości, przez żywiołową intymność i zacieśniające się dzień po dniu granice kobiecej wolności. Julian to zagadka sama w sobie – zdaje się być niczym ideał mężczyzny, nieziemsko przystojny, oddany i przerażająco bogaty, a jednak ujawniona w myślach nienawiść bohaterki każe zobaczyć w tej wyidealizowanej twarzy, także przenikliwą ciemność. Skrajnie pedantyczne skłonności, nieustanna krytyka, wpędzanie w paskudne poczucie winy, coraz bardziej chorobliwa zazdrość – budząc do życia niełatwe wspomnienia, autorka obrazowo szkicuje tu portret toksycznej relacji. Tym bardziej wiarygodny, iż przedstawiony krok po kroku na bazie mocno przejmujących scen. Sama Robyn to także kreacja owiana dozą niejednoznaczności, dla odbiorcy jedyna, której słowa może poddać fabularnej analizie. Przeszywający strach, doskwierające zaburzenia snu, brak zaufania nawet do samej siebie, wreszcie niewypowiedziana na głos ulga – postawa tej kobiety regularnie tworzy znaki zapytania, w jej kreacji zakorzeniony zostaje dodatkowo motyw trójkąta miłosnego. Bliska przyjaźń z Cooperem dopuszcza kolejne możliwe scenariusze – sprawia tym samym, że mocno intrygująca układanka, staje się jeszcze bardziej zawikłana. Gdzieś ukradkiem wplecione zostają także niełatwe relacje rodzinne oraz absolutnie zaskakujący motyw uzależnień.

Wyrafinowana intryga w mroku obsesyjnych skłonności. To już nie tylko wyrażona przenikliwym strachem próba doścignięcia szokującej prawdy o zaginięciu byłego partnera, to także intrygujący motyw trójkąta miłosnego oraz niezwykle obrazowy przegląd toksycznych w swym przebiegu wspomnień. Naiwność odczuwalnie zadurzonego serca i brak zaufania nawet do samej siebie, kontra usilna potrzeba władzy, manipulacja, dziwnie podejrzane gesty – ten thriller wymownie osacza wyobraźnię, niejednokrotnie zmieniając kierunek myślenia. To Bianca Iosivoni w charakternym i zauważalnie niebezpiecznym scenariuszu – nadal pełna żarliwości, ale też tajemnicza i nieobliczalna.
_____ 
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

„GRA O SERCE” – KATARZYNA BIAŁKOWSKA | Tajemnicza i niepokojąca, a przecież urocza i w zamiarze romantyczna

„GRA O SERCE” – KATARZYNA BIAŁKOWSKA | Tajemnicza i niepokojąca, a przecież urocza i w zamiarze romantyczna

Piękna, przejmująca i enigmatyczna zarazem. Gra o serce pachnie pasją do muzycznych doznań, pachnie porankami w szkolnej bibliotece, pachnie świeżością jeszcze niezdefiniowanych uczuć, pachnie też nutą zaszytej w niej tajemnicy. Gdzieś ukradkiem wyczuwa się w niej także rozdzierającą woń boleśnie wrzynających się wspomnień. Katarzyna Białkowska nie zdradza tu wszystkiego, świadomie natomiast pobudza zmysły i każe wyczekiwać na kolejny tom, to w nim czytelnik będzie szukał nadziei dla dwóch młodych i zauważalnie pokruszonych serc.

Skylar Gardiner dopiero wgryza się w małomiasteczkowy klimat nowej szkoły – jej kreacja okazuje się prawdziwą łamigłówką, ewidentnie domaga się ostrożnej bliskości. Nasączona wrogą nieśmiałością, wyciszona i zdystansowana, może nawet wystraszona, a jednak momentalnie wpada do szczelin jego codzienności. Zbieżność nazwisk staje się tu zalążkiem niespodziewanej znajomości – relacji zacieśniającej się z każdym emocjonującym spotkaniem. W jej portrecie zasnute zostaje przenikliwe, choć jeszcze mgliste poczucie straty, także silna potrzeba samoakceptacji oraz bardzo ważna rola terapii po przeżytych traumach. Skyler Gardener to postać zgoła inna, wyróżnia się nadmierną czułością na własne zmysły, na jej przyciągający zapach oraz aksamitny, wręcz melodyjny głos. Przystojny, popularny, promienny i zaskakująco ułożony, w kontakcie z nową uczennicą, momentalnie ugina się pod efektem pierwszego wejrzenia.

Zastosowana narracja pierwszoosobowa wypełnia nozdrza osobistym wydźwiękiem wypowiadanych bezgłośnie lub zapisywanych w formie pamiętnika słów, pozwala dokładnie poczuć każdy fragment wrażliwości dwojga zaangażowanych tu bohaterów, nie zdradza jednak wszystkiego, kierując uwagę w stronę obsesyjnego charakteru jego zadurzenia. Dla niego to niezaprzeczalnie wyzwanie dla naruszonego serca, dla niej to konfrontacja z niedopowiedzianą przeszłością. Autorka poświęca wrażeniom osobliwe porównania i niezapomniane słowa, pozostawiając odbiorcę z przepięknymi cytatami. Szeptem wkrada tu także regularne nawiązania do Ojca chrzestnego, utrwala miłość do koszykówki oraz do muzycznych barw, przeciera symboliczny charakter Halloween, przybliża także znaczenie sycylijskiego pioruna – to właśnie te elementy dodają powieści nadzwyczajnego kształtu. Alarmująca końcówka natomiast, pozwala dojrzeć w tej historii intencjonalną ciemność, która dopiero ujrzy światło dzienne.

Tajemnicza i niepokojąca, a przecież urocza i w zamiarze romantyczna – historia bliskości, która dzień po dniu wdziera się w codzienność bohaterów, ujawniając słodkie i fascynujące, wręcz obsesyjne nuty zapachowe. To uczucie uzależnia zmysły dosłownie od pierwszych niewinnych stron. Jego charyzma i promienność uderzają w jej wyraźną niechęć, próbują przebić się do zaszytej głęboko intymności, odkryć dokuczliwe blizny i ukoić nieprzerwanie świeży ból, warstwa po warstwie wedrzeć się do najczulszych strun jej uszkodzonej wrażliwości. Katarzyna Białkowska utrwala piękne słowa i uniwersalne treści, docenia motyw pierwszego wejrzenia, nie zapomina jednak o dojmującym smutku i przeszywającej definicji straty.
_____
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

„DESIRE OR DEFENSE” – LEAH BRUNNER | Miłość zaszyta w aurze hokejowej żarliwości

„DESIRE OR DEFENSE” – LEAH BRUNNER | Miłość zaszyta w aurze hokejowej żarliwości

Cudowny i jednocześnie mocno wzruszający romans sportowy. Desire or Defense to powieść zabarwiona intensywnym hokejowym tłem, przezabawna i rozbrajająca, ale też pełna ważnych refleksyjnych wzruszeń. Leah Brunner narusza tu słodką stronę motywu enemies to lovers, pozwalając bohaterom na urocze gesty naturalnego szaleństwa. Świetnie wpleciony tu humor sytuacyjny staje się fundamentem pięknej i przede wszystkim wartościowej relacji, która niespodziewanie koreluje dwa emocjonalne huragany. Przygotujcie się na prawdziwą uczuciową fascynację.

Już pierwsze zdania potwierdzają wewnętrzną samotność zrzędliwego mężczyzny – samotność niesioną odczuwalnym brakiem zaniedbanej w dzieciństwie bliskości. Hokej okazuje się nie tylko formą dorosłego życia, ale też odskocznią od rozdzierającego krzyku niewygodnych myśli, to także sprzyjająca przestrzeń dla niekontrolowanego gniewu na meczach. To właśnie agresywne incydenty wymuszają dbałość o porządek w głowie, to one inaugurują treningi dziecięcej drużyny – to także początek niechcianej terapii, która ma pomóc otworzyć się na szczelnie skrywane emocje. Mitch to postać naznaczona sportową popularnością, ale także wyraźnie zaakcentowanym tu syndromem porzucenia. Zastosowana narracja pierwszoosobowa umożliwia zagłębienie się w podniszczoną osobowość tego bohatera, pozwala dostrzec w nim nie tylko piorunującego wyglądem zawodnika drużyny Eagles, ale także kruchość jego przyciszonej duszy. Andie natomiast to kobieta z charakterkiem – pielęgniarka i jednocześnie prawna opiekunka młodszego brata, obarczona zarówno bolesną tęsknotą za kochanymi rodzicami, jak również doskwierającym milczeniem Noaha. Nieco obsceniczna i kąśliwa w pierwszych epizodach, w środku okazuje się niezwykle empatyczna, ciepła i urocza. Temperament to ewidentnie rodzinna przypadłość – to właśnie wybuchowe zachowanie brata, staje się impulsem dla rozwoju osobliwej więzi.

Ta relacja dociera się śladami słodkich zgryźliwości, z czasem nabiera oczekiwanej czułości, staje się coraz bardziej przejmująca, refleksyjna i niepodważalna, nie brakuje w niej zmysłowych rozmów, autorka dystansuje się jednak od scen fizycznych zbliżeń, pozwalając kreacjom skupić się na wzajemnych emocjach, ukradkiem przemyca także bardzo ważne treści. Trudna do okiełznania natarczywość medialnych osądów, stawianie innych nad własnymi potrzebami, praca nad agresywnością, szerokie znaczenie słowa rodzina – to właśnie te motywy zostają tu najbardziej zaakcentowane. Ale nie tylko. Ta historia to także pokłosie wyśmiewania przez rówieśników oraz niedoskonałości w przyszytym tragedią rodzicielstwie. Smutną aurę łagodzą zabawne, wręcz rozbrajające sceny, nierzadko z udziałem całej drużyny. Do tego jej słodka niewiedza w zakresie hokeja, słoiczek za wulgaryzmy, miłość do książek oraz audiobooków – przy tej powieści nie sposób się nie uśmiechnąć!

Miłość zaszyta w aurze hokejowej żarliwości – piękna, niesamowicie komfortowa i rozbrajająca, niepozbawiona jednak przejmujących fragmentów. Leah Brunner delikatnie zakrada się do dwóch skruszonych wrażliwości, ich słowami przemierzając gorycz nieprzyjemnej przeszłości, dostrzega zagnieżdżoną w męskiej duszy samotność oraz narzuconą kobiecie rodzicielską bezradność, za pomocą przekomicznych scen, dociera do ran domagających się zabliźnienia. Desire of Defense to porywająca i z pewnością nieprzeciętna komedia romantyczna – historia pełna spontanicznych gestów oraz rozkosznego szaleństwa, to poruszająca walka z wewnętrzną agresją i fascynujące starcie dwóch temperamentnych serc.
_____ 
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

„LET ME LOVE YOU” – ZUZANNA WÓLCZYŃSKA | Niesamowicie uczuciowa, komfortowa i rozczulająca!

„LET ME LOVE YOU” – ZUZANNA WÓLCZYŃSKA | Niesamowicie uczuciowa, komfortowa i rozczulająca!

Przepiękna kontynuacja – w odczuciu znacznie bardziej wzruszająca, uczuciowa i płomienna niż pierwszy tom, w niektórych scenach subtelnie domykająca potrzebne łzy, z pewnością mocno kameralna, choć przecież naznaczona fabularną odległością. Zuzanna Wólczyńska ponownie przecina życiorysy bohaterów powieści Let Me Know, pozwala odnowić przerwaną świadomie więź, zmierzyć się z ciężarem brudnej przeszłości i jednocześnie przetrzeć nowe wątpliwości. Ta namiętność ewidentnie domaga się przetarcia, potrzebuje czasu i szczerości rozmów, wymaga wzajemnej obecności.

Ta historia zaczyna się dokładnie tam, gdzie kończy się literacki debiut – w treści krótkiej, aczkolwiek podświadomie wyczekiwanej wiadomości. Tysiące mil od siebie, w biegu nowych zajęć i w szaleństwie nowych znajomości, w dokuczliwej dwuletniej tęsknocie, myśli nieustannie wracają do wspólnych doświadczeń – do tego cudownego lata, które pozwoliło dotknąć najpiękniejszych doznań. Wystarczy jedno spojrzenie w oczy i jedno przytulenie, aby przywrócić gamę ówczesnych emocji, aby ponownie zakraść się w upragnioną bliskość. Dialogi tej dwójki to prawdziwe złoto – wypełnione nutą sarkazmu oaz wdziękiem przenikliwej zazdrości, nierzadko zmysłowe, idealnie zbalansowane z tempem zainaugurowanych zdarzeń. W głośnej wymianie zdań wreszcie wyczuwa się to, co zostało zmyślnie pominięte we wcześniejszych spotkaniach – prawdziwość wyznań. I chociaż początkowo to tylko jednostronna deklaracja, wyczuwa się w niej intencyjną przejrzystość. Autorka regularnie przemyca tu fragmenty nieujawnionej wcześniej przeszłości, przybliża trudne przeżycia Noaha, wnika w tembr uzależnienia, przywołuje nie tylko konsekwencje, ale też dotkliwe kłamstwa i naturalne słabości. Za pomocą jego twarzy chce pokazać, jak bardzo potrzebne jest wzajemne zaufanie, jak bardzo potrzebne jest przebaczenie. Miłość wymaga tu dotarcia, wymaga też nieporozumień, domaga się kolejnych ujmujących dni. A wszystko w zapisie naprzemiennej narracji pierwszoosobowej – niezwykle intymnej, czułej, naznaczonej niepewnością i słowami złożonej sobie obietnicy.

Niesamowicie uczuciowa, komfortowa i rozczulająca – utkana nicią rozkosznej uszczypliwości. Let Me Love You to poruszająca konfrontacja z nieznaną wcześniej przeszłością, to także próba odbudowania tego, co zostało mocno nadszarpnięte w pierwszym tomie. Zuzanna Wólczyńska ponownie utrwala codzienność bohaterów powieści Let Me Know, wdziera się w ich stęsknione wrażliwości, zauważalnie chce pomóc w przetrawieniu najtrudniejszych emocji. To historia pełna refleksyjnych epizodów, niepozbawiona kłótni i kąśliwych rozczarowań, przepełniona także zrozumiałą wewnętrzną złością, ale przede wszystkim to książka kameralna i niezwykle romantyczna, dopełniająca ważne wątki, jednocześnie otwierająca zamysł na odrębną powieść o kreacjach drugoplanowych.
_____ 
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

„NIGDY PRZENIGDY…” – EMILIA JACHIMCZYK | Przyjemny, delikatny i humorystyczny, emocjonalnie jednak niedoskonały…

„NIGDY PRZENIGDY…” – EMILIA JACHIMCZYK | Przyjemny, delikatny i humorystyczny, emocjonalnie jednak niedoskonały…

Powieść pełna nastoletnich zgryźliwości – nieco szalona i zauważalnie odarta z refleksyjnej głębi, a jednak bardzo przyjemna i niewymagająca, z pewnością łatwo przyswajalna. Można ten zwariowany spektakl zderzyć z filmową wersją przeciętnej komedii romantycznej, gdyż wizualnie barwnie wypełnia przestrzeń wyobraźni, można też wyłuskać z niego szczyptę uczuciowych pragnień i całe spectrum humorystycznych w swym wydźwięku zdarzeń – uśmiech okazuje się tu zatem nieprzerwanym towarzyszem.

Autorka zabiera czytelnika do Minneapolis, w krótkich epizodach także do Miami, nasączonego intensywnie gorącymi promieniami słońca – ta scenografia to jedynie urywki, akcja osadzona zostaje bowiem przede wszystkim na szkolnych korytarzach oraz w rodzinnym domu głównej bohaterki, pozwalając odbiorcy na obserwację niecodziennej sąsiedzkiej zażyłości. Bo przecież to właśnie przyjaźń z mieszkającym obok Maksem staje się ogniwem emocjonalnego trójkąta – przyjaźń nasycona kąśliwością i wzajemnymi przytykami, nierzadko także zbędnymi wrażeniowo przekleństwami. Na trzecim krańcu uczuciowych gestów czai się zadziorna pewność siebie – chłopak pachnący męskimi perfumami, nieco tajemniczy, szczególnie w zarysie smutnej przeszłości, a jednak zdeterminowany w walce o nastoletnie serce. Kreacja samej Marissy okazuje się dla mnie zbyt grzeczna i zbyt dziewczęca, emocjonalnie słabo wyrobiona, nieco też chaotyczna. Niełatwo wkraść się w jej niepewność, choć ta bezsprzecznie kieruje jej pierwszoosobową narracją. To może dość przewrotna myśl, a jednak okazuje się determinantą doznań – fabularnie skoncentrowanych na powtarzających się kłótniach, początkowo zabawnych i rozbrajających, z czasem rozbudzających efekt przesycenia. Nie zmienia to jednak rozrywkowego wizerunku powieści – przy tej lekturze niezaprzeczalnie można się zrelaksować.

Przyjemny, delikatny i humorystyczny, emocjonalnie jednak niedoskonały – debiut stłumiony w ekspresji fabularnej, uszczuplony także w zarysie dojrzałości nastoletnich szeptów. To powieść niewątpliwie lekka, przystępna i odprężająca, przepełniona sąsiedzką złośliwością, kłótniami i słownymi napaściami, obdarzona nie tylko szalonym wizerunkiem trójkąta miłosnego, ale też dwójką zuchwałych chłopięcych twarzy. Tu niesforna przyjaźń mierzy się z zadziornością nowych wrażeń, a dojrzewające serce sukcesywnie traci zmysły – zaczyna czuć więcej i chcieć więcej, nie zawsze jednak odpowiednio dobiera uczuciowe definicje.
_____ 
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

„THE MYSTERIOUS HUNK” – KORNELIA PIERZ | Historia niesiona wrzawą nastoletnich złośliwości!

„THE MYSTERIOUS HUNK” – KORNELIA PIERZ | Historia niesiona wrzawą nastoletnich złośliwości!

Ta wrażliwość ewidentnie domaga się czasu. Czytelnik wchodzi w nią niezwykle zaangażowany, sukcesywnie przedzierając się przez smutki, wątpliwości i niepowodzenia. Aż dociera do feralnej dziewczęcej złośliwości, stanowiącej zalążek szalonej gry między dwójką młodych bohaterów. Tu wszystko inicjuje jedna perfidna kompromitacja. To ona stanowi prolog do spektaklu pełnego uszczypliwych, wizualnie mocno wstydliwych zdarzeń – inscenizowanych umyślnie przez kreatywność obu zwaśnionych twarzy.

Haley to typ cichej kujonki, mistrzyni pechowej niezdarności, w niektórych epizodach także obiekt szyderstwa. To dziewczyna dostrzegalnie pozbawiona miłości do zajęć sportowych, które scenicznie pojawiają się tu regularnie. Po drugiej stronie stoi upokorzony Cameron Sanders – szkolny przystojniak z bogatej rodziny, sprawia wrażenie szorstkiego, ciętego i nieprzyjemnego, jakby nieustannie zawieszonego w otchłani własnej złości. Ten człowiek zauważalnie zamyka się na własne emocje, nikogo do nich nie dopuszcza. Jego wypowiedzi zdają się być początkowo krótkie i niedopowiedziane, autorce odczuwalnie zależy na utrzymaniu tej kreacji w tajemnicy, dopiero z czasem pozwala odbiorcy wkraść się do wrażliwych strun jego poranionej duszy. I tym samym zanurzyć się w rozdzierającym bólu. Relacja tych dwojga zdaje się być niezdefiniowana, pełna niecodziennych gestów i zamyślonych niejasności, niepozbawiona wzruszeń oraz chwil rozgoryczenia, wymagająca wzajemnego dotarcia. Podjęta przy niej narracja okazuje się nadzwyczaj osobista, przejmująca, stale roztrzepana i niepewna siebie. To historia pełna żenujących wpadek oraz nastoletnich wahań serca, z pewnością nieoczywista i zaskakująca. Gdzieś mimochodem nieprzerwanie przemycane są ważne treści, z których najbardziej zaakcentowane zostaje prześmiewcze tratowanie rówieśników i związana z nim łatwość, z jaką bezmyślnie można wyrządzić komuś krzywdę. W tym zgiełku nie ma przypadkowości, choć wielokrotnie można odnieść takie wrażenie – każda myśl i każde słowo okazują się bardzo przemyślane, intencjonalne, potrzebne.

Historia niesiona wrzawą nastoletnich złośliwości – rozbrajająca, zabawna i szalona, ale też niezwykle wzruszająca, refleksyjna, wartościowa. W sposób delikatny, nierzadko wręcz czysto komediowy, autorka dotyka esencjonalnych treści – szczególnie motywu wyśmiewania, szydzenia i nieposkromionej zazdrości w gronie młodych ludzi. Dużo tu uszczypliwości, jeszcze więcej niedoskonałości, niechcianego wstydu i paraliżującej złości, a przede wszystkim potrzeby muśnięcia upragnionej bliskości. The Mysterious Hunk to powieść w każdej stronie nieprzeciętna – piękna i romantyczna, jednocześnie zakręcona w odczuwalnie wrażliwym wnętrzu.
_____
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

„TAK JEST OKEJ” – NINA LACOUR | Rozdzierająca fotografia samotności!

„TAK JEST OKEJ” – NINA LACOUR | Rozdzierająca fotografia samotności!

"Jest wiele sposobów bycia samemu" – ta krótka historia portretuje to spostrzeżenie niezwykle wiarygodnie, regularnie przywołując kolejne definicje rozdzierającej samotności. Bo przecież nieuchronność zmierzenia się z żałobą to jedno, a życie bez ukochanego to zupełnie inna skala przejmujących doznań. Nina LaCour niewątpliwie domaga się zaangażowania – fabularnie wkrada się w najtrudniejsze scenariusze, przenika przez niewyobrażalny ból opuszczonego serca, pozwala oczom zmierzyć się przeszywającą rozpaczą duszy. Szczególnie tą niewidoczną, zaszytą szczelnie w słowach Tak jest okej.

A wszystko w scenerii przysypanej nieprzerwanie padającym śniegiem, w nowojorskim akademiku, który pustoszeje na czas przerwy zimowej. Czytelnik przedziera się w nim przez paraliżujący stan osamotnienia głównej bohaterki – wchodzi tym samym w otchłań nasączoną przenikliwą ciszą. Bo przecież Marin zostaje sama na kampusie i właśnie próbuje dostosować uśmiech do przyjazdu swojej przyjaciółki. Wystarczy kilka osobliwych, nigdzie nieśpieszących się zdań, aby wyczuć, że coś wydarzyło się w jej przeszłości. Coś dramatycznego i z pewnością przykrego. Więcej podpowiedzi czai się w regularnych retrospekcjach – młoda kobieta wraca bowiem do kluczowych wspomnień, do prologu swoistej znajomości z Mabel, do rozmów z ukochanym dziadkiem. Tworzy opowieść pełną niecodziennych znaczeń, wymagającą zatem uważnej obserwacji zaszywanych w niej umyślnie słów. Ma w sobie także szczyptę zamierzonego chaosu. Smutek, bierność, twarz niewidocznego obłędu, silna potrzeba odzyskania stabilnej zwyczajności – ta kreacja odczuwalnie została zraniona, zdaje się nieobecna dla dawnego życia. Zastosowana tu narracja pierwszoosobowa okazuje się osobista i tajemnicza zarazem – ewidentnie zanurzona w przeżywanej traumie. To pragnienie zdefiniowania siebie na nowo, ale nie tylko – to także szerokie spectrum kobiecej bliskości oraz ważny argument dla kwintesencji rodziny, w mojej opinii absolutnie ważny i prawdziwy.

Niesamowita interpretacja przyjaźni i przynależności rodzinnej, jednocześnie rozdzierająca fotografia samotności – historia przygnieciona umyślnie ciężarem obezwładniającej pustki. Tu zintensyfikowane zostaje rwące poczucie tęsknoty, tu intymność tworzy ukojenie. Tak jest okej to powieść fabularnie wyciszona, świadomie nastawiona na refleksyjne uniesienia, dostrzegalnie symboliczna, cierpka i poważna, rozczulająca jedynie w geście przywoływanych regularnie wspomnień. To narracja zagnieżdżona w hermetycznej przestrzeni opuszczonego kampusu, w aurze siarczystej, wizualnie oprószonej śniegiem, w goryczy zdań porośniętych niejasnością, tajemnicą, smutkiem.
_____ 
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

“I LOVE YOU CHERRY!” – KINGA STOJEK | Namiętność zamknięta w otchłani pogubionej kobiecej intymności.

“I LOVE YOU CHERRY!” – KINGA STOJEK | Namiętność zamknięta w otchłani pogubionej kobiecej intymności.

Niektórzy pojawiają się w naszym życiu jedynie na krótką chwilę. Znamiennie wkradają się do wnętrza naruszonej wrażliwości, dotykają czułych strun, nie pozwalają o sobie zapomnieć. Zapisują się tym samym na kartach ludzkiego życiorysu, nieuchronnie stając się jego wymowną częścią – z pewnością nadają też potrzebnej wyjątkowości. I love you Cherry! to historia pięknego, wręcz niesamowitego uczucia – urocza i niezwykle refleksyjna, ale też poruszająca i niespodziewana.

Autorka intencjonalnie wkrada się w intymność głównej bohaterki, dając odbiorcy możliwość wgryzienia się w przejmującą narrację pierwszoosobową. Florence to kreacja bardzo nieśmiała i jednocześnie mocno roztrzepana, zachłyśnięta własną życiową biernością. Bo przecież stoi w miejscu i wyraźnie boi się kroczyć ścieżką tuszowanych marzeń, wyczuwa się w niej samotność i poczucie odrzucenia. Nawet jej chłopak sprawia wrażenie nieobecnego – pochłoniętego popularnością w social mediach, skupionego na cielesnej przyjemności. Narzucony przez rodziców wypad do domu zmarłej babci to dla kobiety niemal udręka, a jednak okazuje się wyjazdem życia – nie mija bowiem nawet kilka godzin, a już zaczyna się dziać coś niepokojącego. Dziwne dźwięki z piwnicy nieustannie zagęszczają powietrze, przez co atmosfera staje się delikatnie dusząca w odczuciu. I jeszcze on – tajemniczy gość w domku rekreacyjnym. Mężczyzna przystojny, intrygujący i w zamiarze trudno dostępny, a jednak pozwala się do siebie zbliżyć. Razem mierzą się z własnym przerażeniem, strachem, słabościami, wspólnie muskają najbardziej subtelnych scen z przywoływanych regularnie wspomnień. Ta znajomość dostrzegalnie ucieka ramom ideału, on nie zawsze odpowiednio dobiera słowa, ona nie potrafi właściwie zdefiniować jego świata – nasączonego muzyką i medialną sławą, koreańskiego, znacznie bardziej nieobliczalnego. Niektóre sceny rozbrajają – nasycone spontanicznością i stricte komediowym charakterem, inne poruszają, pozostawiając po sobie chęć porządnej refleksji, jeszcze inne zapewniają rozkosz zmysłowych doznań. Ta przygoda to prawdziwa emocjonalna karuzela.

Namiętność zamknięta w otchłani pogubionej kobiecej intymności. Historia rozczulająca i zabawna, jednocześnie refleksyjna i mocno poruszająca. Kinga Stojek tworzy nie tylko sielską, ale też odczuwalnie komfortową przestrzeń sceniczną, wrażeniowo natomiast skupia się na pielęgnowaniu najpiękniejszych wspomnień – szczególnie tych ulotnych, subtelnych, eterycznych. I love you Cherry! to powieść uroczo zaakcentowana muzyką K-popu, pełna nieoczekiwanych słów, zmyślnie nasączona gwałtownością życia, intensywna w gestach ludzkiego pożądania.
_____
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

„DO ZOBACZENIA NA WENUS” – VICTORIA VINUESA | Pięknie obrazuje pragnienie normalności!

„DO ZOBACZENIA NA WENUS” – VICTORIA VINUESA | Pięknie obrazuje pragnienie normalności!

Młodość nie zawsze wypełniona jest różową barwą. Nierzadko wymaga bolesnego starcia z goryczą niechcianej codzienności – z pokłosiem nieodwracalności pewnych zdarzeń, z przeszywającą samotnością, może nawet bezpośrednio z kruchością ludzkiego życia. Victoria Vinuesa z pewnością nie szczędzi swoim bohaterom trudnych chwil, ale jednocześnie pozwala im uciec w szczeliny potrzebnej normalności. Do zobaczenia na Wenus to historia niezwykła – wzruszająca, nieprzeciętna, piękna w każdej zapisanej stronie.

Już pierwsze zdanie okazuje się drzazgą dla świeżo muśniętej wyobraźni. „Od początku było wiadomo, że nie zabawię na tym świecie zbyt długo”. Mia to nie tylko kłamczucha z nutą uroczego szaleństwa, to także kreacja naznaczona traumą dosłownie od urodzenia – poważna wada serca i życie w rodzinie adopcyjnej potęgują poruszający wydźwięk tej powieści, to w nich zaszyty zostaje autentyczny ból. Czytelnik wdziera się w jej intymność z niesamowitym zaangażowaniem, podobnie przedziera się przez mocno rozdzierającą narrację Kyle’a. Ten nastolatek zauważalnie obarcza się winą za najgorsze. To on czuje się odpowiedzialny za śmierć najbliższego przyjaciela. To on chce uciec w otchłań niepamięci. Jego dusza zdaje się być drastycznie przygnieciona – zagnieżdżona myślami w tym jednym parszywym dniu, targana koszmarami i dojmującymi atakami paniki. Nasączony sceną tragedii wstęp portretuje chłopaka jako milczącego i niedostępnego gbura, może nawet egoistę, który chce zadbać tylko o własną nicość. Niespodziewana propozycja nieznajomej, staje się dla niego czymś więcej niż zwykłą ucieczką – to raczej bilet powrotny do stacji własnego życia.

Tak zaczyna się przygoda zmieniająca wszystko. Tak zaakcentowany zostaje teatralny motyw grumpy & sunshine – teatralny, gdyż odbiorca doskonale wie, że ta słoneczna wersja młodej bohaterki to jedynie przyjęta przez nią poza. Ta dziewczyna zachwyca się dosłownie każdym uchwyconym kadrem, zdaje się też utożsamiać z hiszpańskimi smakami oraz ludźmi pełnymi optymizmu. I ta odczuwalnie pokerowa afirmacja dnia ma oczywiście swój moment kulminacyjny – gdzieś w środku skrywa się bowiem postrzępione serce. Podobnie jak w szorstkości Kyle'a czai się coś czarującego. Wystarczy kilka niedopowiedzianych słów i kilka rozczulających spojrzeń, aby ta dwójka otworzyła drzwi do własnych wrażliwości. Z czasem pojawia się szczerość, pojawia się rozmowa, pojawia się też wyczerpująca niepewność jutra – tak bardzo niesprawiedliwa. Tu namiętność wyraźnie domaga się czasu, chce zdefiniować więcej niż widoczne gołym okiem, potrzebuje zatracić się w odczuwalnie spragnionych zmysłach – zanurzona w otchłani trudnych doświadczeń, w bólu dwóch zduszonych intymności, w zawiesistej ciemności nadszarpniętych uczuć, w żniwie zdarzeń znamiennie wypełniających wybrakowaną przeszłość. Końcówka zdaje się być nieobliczalna i nieco szalona, w swym niecodziennym biegu wręcz intrygująca.

Zachwycająca i niepowtarzalna – historia nasycona wrażliwością i świeżością nastoletnich uczuć, otulona nadzieją spadających gwiazd, jednocześnie zatrważająca kruchością ludzkiego życia. Ta podróż zdaje się być absolutnie wyjątkowa – pięknie obrazuje potrzebę normalności. Bo chociaż początkowo nie ma tu miejsca na emocjonalną delikatność, ta usilnie chce dojrzeć promienie hiszpańskiego słońca, chce uszczknąć fragmentów zwyczajności, pragnie uśmiechu i nieoczywistych smaków, domaga się też bliskości – tak ważnej i tak bardzo potrzebnej w życiu młodego człowieka.
_____ 
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

„TO, CZEGO NIE MÓWIĘ” – ERIN STEWART | Wstrząsająca wizja bezradności!

„TO, CZEGO NIE MÓWIĘ” – ERIN STEWART | Wstrząsająca wizja bezradności!

Pierwsza miłość nie zawsze ma klarowny słodki smak. Czasami okupiona zostaje brudem nieprzyjemnej codzienności, innym razem osadzona zostaje w przestrzeni brutalnie panoszącej się traumy. Erin Stewart przedziera się właśnie przez tę bardziej gorzką otchłań nastoletnich uczuć, nie szczędzi swoim bohaterom najtrudniejszych scen, każąc im otwarcie mierzyć się nie tylko z kłującym poczuciem niedoskonałości, ale też z usilnie dopominającą się kruchością ludzkiego życia. To, czego nie mówię to powieść w każdej stronie dramatyczna – w odczuciu smutna i przeszywająca, intensywnie wypełniona potrzebą normalności.

Ta historia to przede wszystkim rozdzierająca narracja pierwszoosobowa – niezwykle osobista, wręcz intymna, nasycona dojrzałością szesnastoletniego dopiero życia. Kreacja Lily Larkin zatrważa dosłownie od pierwszych scen – zarówno tych przytaczanych okiem traumatycznych wspomnień z wczesnego dzieciństwa, jak i tych bieżących, wizualnie zainaugurowanych na łazienkowej podłodze. To właśnie tam, w złowieszczo ulewającej się kałuży krwi, dziewczyna znajduje swoją starszą siostrę. Nieudana próba samobójcza to jeden z najbardziej przenikliwych tu motywów fabularnych – naznaczony leczeniem w ośrodku psychiatrycznym, podparty przerażającą w opisie diagnozą. Ten wstrząsający epizod wyraźnie przerasta nastolatkę, determinuje jej bezsilność, obniża też poziom pewności siebie – czytelnik namacalnie czuje, jak bohaterka zaczyna gnić od środka, tarza się bezradnie w smutku i niewystarczalności. Nie potrafi naprawić siebie, a jednak nieustannie próbuje uciszać głosy we własnej głowie. Koszmarne sny, dziwnie zawieszone między życiem i śmiercią, konwulsyjne ataki paniki, zaburzenia lękowe, samookaleczanie – tu nie ma miejsca na uczuciową subtelność.

Światło pojawia się tu personalnie w postaci nowego chłopaka w szkole. Micah zostaje przyjęty na próbę – w swej postawie okazuje się mocno zagadkowy i nieobliczalny, z pewnością dźwiga też bagaż własnych doświadczeń. I ewidentnie chce wgryźć się w tajemniczą wrażliwość młodej dziewczyny. Wszystko za sprawą wspólnego projektu, który ma nie tylko zderzyć ze sobą piękno słowa z nieograniczoną mocą sztuki i tym samym zapewnić upragnione stypendium, ale przede wszystkim ma uzdrowić serca bohaterów i otworzyć je na bardziej uśmiechniętą przyszłość. Ta relacja zawiązuje się raczej nieśpiesznie, jej grunt zdaje się być bardzo grząski i niepewny, każdy gest wymaga dogryzienia, ale mocno zaabsorbowany odbiorca z pewnością widzi, że ta dwójka stanowi dla siebie niecodzienną formą terapii, inspiruje się odkrywaną równomiernie bliskością, staje się też coraz bardziej intymna we wspólnym kontakcie.

Wstrząsająca wizja bezradności! Tu nie ma przestrzeni na emocjonalną delikatność – Erin Stewart wdziera się bowiem ofensywnie do poharatanej traumą nastoletniej wrażliwości, wyniszcza ją zaburzeniami lękowymi i przygniatającym poczuciem niewystarczalności, przepełnia też zadawanym samodzielnie bólem oraz tęsknotą za trudną do wychwycenia normalnością. To, czego nie mówię to historia spisana z myślą o bardzo świadomym czytelniku – fabularnie zanurzona w głębokich stanach depresyjnych, prowadzona ścieżką nieśpieszną, przerażającą i nieobliczalną, ale też potrzebną i w swym przekazie niezwykle refleksyjną.
_____ 
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

„GIRL IN PIECES” – KATHLEEN GLASGOW | Wstrząsający głos nastoletniej samotności.

„GIRL IN PIECES” – KATHLEEN GLASGOW | Wstrząsający głos nastoletniej samotności.

Samotność ma wiele znamiennych twarzy. Często sprawia wrażenie zdystansowanej lub scenicznie mało wyrazistej, może nawet świadomie niewidocznej, ale wewnętrznie drażni obecnością i nawet przykryta uśmiechem wgranym przez pozory dnia, destrukcyjnie wpływa na ludzkie życie. Kathleen Glasgow niewątpliwie ma tego świadomość – wchodząc w osobowość swojej kreacji, inspiruje się bowiem nie tylko trafną w odczuciu obserwacją, ale też wspomnianym w posłowiu żniwem własnych doświadczeń. Girl in Pieces to nowe wydanie debiutu autorskiego i jednocześnie powieść zakorzeniona brutalnie w oparach nastoletniego bólu.

Ta historia fabularnie podzielona zostaje na trzy części – autorce dostrzegalnie zależy na wyeksponowaniu trzech przejmujących rozdziałów z życia niedorosłej jeszcze dziewczyny. Czytelnik spotyka Charlotte dokładnie w szóstym dniu pobytu na oddziale psychiatrycznym w Creeley Center, od początku zdaje się być pochłonięty jej wstrząsającą narracją pierwszoosobową – relacją nasączoną smutkiem, krzywdą i niepokojącym strachem, sukcesywnie przywołującą najgorsze demony z ostatnich lat. Ta biedna nastolatka dotkliwie naznaczona zostaje stratą po zmarłej przyjaciółce oraz ojcu, który popełnił samobójstwo, jej mama również zdaje się być nieobecna, jakby odrętwiała w pokłosiu własnej tęsknoty. Tu samotność boleśnie wrzyna się w ciało i wyżera duszę przez wymagające lata dojrzewania, a przecież stanowi jedynie jedną z konsekwencji prześladujących regularnie wspomnień. Kolejne próby samookaleczania, bezdomność, bieda, wulgaryzmy, nicość dnia – tu rzeczywistość nasycona zostaje przygniatającą wręcz bezradnością, nawet zaangażowane tu role drugoplanowe, nacechowane zostają znamiennym ciężarem. Brak akceptacji własnego ciała, bulimia, uzależnienie – te motywy ukazane zostają tu równie obrazowo i refleksyjnie. W tej bezkresnej otchłani zatrważających scen, nieoczekiwanie pojawia się dłoń drugiego człowieka – właściwie na każdym etapie zjawia się ktoś, komu na tej dziewczynie zależy, kto chce być przyjacielem lub wesprzeć w realizacji chowanych głęboko marzeń. Tu proces szukania tożsamości wymaga wielu potknięć – nieustannie dopomina się także o powroty do wybrakowanej, emocjonalnie wręcz zniszczonej przeszłości.

Wstrząsający głos nastoletniej samotności. Powieść nasączona smutkiem, bezradnością i brutalnie panoszącą się traumą. Historia niezwykle wymowna, rozdzierająca, potrzebna – fabularnie tworząca drogę do zdefiniowania tożsamości zagubionej w oparach bolesnych doświadczeń. To debiut zainspirowany ciemną stroną ludzkiego życia. Kathleen Glasgow przedziera się przez chaos elementarnych pragnień i nadziei roztrzaskanego serca – tak niewidocznych i często zawstydzonych, a przecież szukających jedynie normalnej codzienności. Girl in Pieces to lektura w każdej stronie przenikliwa i ogłuszająca...
_____ 
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

„FINDING BACK TO US” – BIANCA IOSIVONI | Historia pełna intymnych gestów, soczysta i poruszająca!

„FINDING BACK TO US” – BIANCA IOSIVONI | Historia pełna intymnych gestów, soczysta i poruszająca!

Miłości nie można zaplanować. Często pojawia się niespodziewanie, zaskakując kształtem, intensywnością, formą uzależnienia. Niejednokrotnie okazuje się jednocześnie obiektem żywej nienawiści, zdaje się być wręcz niewłaściwa, zakazana, niechciana. Ale wsiąka euforycznie w człowieka i staje się nieprzeciętną częścią jego codzienności. Bianca Iosivoni doskonale zna nieprzewidywalność uczuciowych zawiłości – to właśnie ich zdywersyfikowane barwy przedstawia w niesamowicie poruszającej powieści Finding Back to Us. Ten tytuł to początek fascynującej serii – zapowiadającej negliż nieznanego, pełnej namiętności, zadr i wrażeń boleśnie wypełniających serce.

A wszystko optycznie zaczyna się na lotnisku – w miejscu przepełnionym ludzką obecnością, gwarnym i scenicznie chaotycznym. To właśnie tam, przy niefortunnej próbie podniesienia walizki z taśmy, dochodzi do fabularnej inauguracji zdarzeń – do spojrzenia w twarz fundamentalnie znaną, choć nierozpoznaną, wyraźnie jednak nasączoną bladym wspomnieniem. Twarz przybranego brata. Twarz, która na sumieniu ma życie człowieka. Callie żyje właśnie tą interpretacją wypadku, w którym zginął jej ukochany ojciec. Siedem lat nieustającej żałoby. Siedem lat przeszywającego smutku. Siedem lat parszywej nienawiści. Kreacja tej bohaterki zdaje się być przesiąknięta bólem i rozgoryczeniem – ta młoda dziewczyna ewidentnie wypiera własne uczucia, dusi w sobie najtrudniejsze emocje, zanurzona w stracie oraz druzgocącej niepewności siebie, błędnie czyta w myślach innych. Jej narracja okazuje się nadzwyczaj intymna i ogłuszająca, nasączona nieustannie rozdrapywaną raną. Gdzieś w zarysie postaci drugoplanowych, Bianca Iosivoni narusza też inne motywy, w tym mocno zaakcentowane tu problemy finansowe.

Autorka przemierza wrażliwość Callie ze zdumiewającą głębią, wnika w korelacje rodzinne, akcentując przede wszystkim relacje z przyszywaną mamą, siostrą oraz przybranym bratem. Znienawidzonym bratem, który nieoczekiwanie zakorzenia się w jej obolałej duszy. Wbrew traumatycznym wspomnieniem i wbrew logice, ale na pewno w inscenizacyjnej zgodzie ze szczerością wzajemnych uczuć. Keith daleki jest od ideału – zaskakująco pewny siebie, w słowach jakby ironiczny, w oczach rozgniewanej dziewczyny, nieuprzejmy i szyderczy. Pozornie. Bo przecież prawdziwe intencje dla czytelnika wydają się klarowne. Tu złość namiętnie kłóci się z porywami złaknionego serca. Każdy kontakt, każde spojrzenie, każdy wzajemny gest – wszystko zdaje się takie nowe, nieznane, inne. Pełne płomiennego pożądania. I niepozbawione scen fizycznej bliskości. W scenach erotycznych powieść z pewnością pobudza wyobraźnię, sprawia wrażenie sensorycznej, upojnej i gorącej – nieuchronnie staje się portretem epizodycznych wrażeń, subtelnych chwil, naturalnej chęci zatracenia.

Bianca Iosivoni esencjonalnie pobudza wyobraźnię! To nie tylko namiętność nasycona pikanterią, to także romans przesiąknięty pokłosiem rodzinnej tragedii – zbudowany na fundamencie przejmującej nienawiści, zanurzony śmiało w rozkoszy zakazanych doznań. Historia pełna intymnych gestów, soczysta i poruszająca! Po prostu niepowtarzalna! Jestem zakochana w każdym słowie oraz w każdym fabularnym uniesieniu! Powieść piękna i nieskazitelna, choć boleśnie skażona żałobą i przeszywającym smutkiem. Traumatyczna przeszłość wraca, aby zdefiniować euforię sponiewieranych życiowo serc.
_____ 
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

„FRAGILE HEART” – MONA KASTEN | Angażujący portret dwóch stęsknionych samotności!

„FRAGILE HEART” – MONA KASTEN | Angażujący portret dwóch stęsknionych samotności!

Tęsknota zawsze boleśnie doskwiera. Chronicznie wdziera się w przestrzeń złamanego serca i przywołując sensorycznie kolejne piękne chwile, zdaje się potęgować rozpacz duszy. Nie pozwala o sobie zapomnieć, bezustannie okazując się smutnym atrybutem człowieka. I Fragile Heart świetnie obrazuje ten dojmujący stan – zagnieżdżony w uczuciu ledwie muśniętym, a jednak uczuciowo fundamentalnym. Mona Kasten ponownie wdziera się do przeżyć dwóch struchlałych kreacji, aby w ich poruszającej intymności, znaleźć drogę do wzajemnej definicji.

Czytelnik przekracza fabularny próg z dużą świadomością – ponownie zostaje poinformowany o treściach, które mogą wywołać w odbiorcy zachowania niepożądane. Depresja i uzależnienie, także niekontrolowane ataki paniki – te motywy zaakcentowane są najbardziej. Samo przedstawienie zaczyna się zatem znacznie wcześniej – w otchłani ekscytującego Lonely Heart, które nie tylko przygniata ciężarem trudnych emocji, ale też pozostawia po sobie bolesną pustkę. Nieuchronnie staje się zalążkiem powieści wzruszającej i nieoczywistej. Od ostatnich wydarzeń mija kilka miesięcy – do świata bohaterów wkrada się zatem nieznośny dystans, non stop domagając się zależnych słów, rozmowy i czułości. Autorka zachowuje tu naprzemienną narrację pierwszoosobową – w odczuciu niesamowicie przenikliwą i ogłuszającą, jakby żywcem wyjętą z płaszczyzny ludzkiej wrażliwości, ukorzenioną wyraźnie w gąszczu cichej bezsilności. Adam niewątpliwie prowadzi jedną z najtrudniejszych batalii swojego życia, czuje się egzystencjalnie wyniszczony, ewidentnie chce samodzielnie zetrzeć się z koszmarnymi demonami. Grzęźnie tym samym w rutynie jednobarwnej codzienności, intencjonalnie unikając zgiełku medialnej przeszłości. Rosie zdaje się być zadręczona tęsknotą, nieustannie wraca do mocno esencjonalnych wspomnień, zauważalnie potrzebuje bliskości. Wszystko zmienia się, gdy ponownie nawiązują kontakt – nadzieja nieśmiało puka do drzwi, identyfikując potrzeby, pragnienia, intencje. W tej relacji nieprzerwanie wyczuwa się pożądanie – fizykalnie odległe, a jednak szczere, prawdziwe, obezwładniające.

Angażujący portret dwóch stęsknionych samotności – historia zanurzona w chaosie rozdzierających doświadczeń przeszłości, niezwykle poruszająca i emocjonalnie mocno dramatyczna. Ale też pełna wyczekiwanej namiętności – piękna, rozczulająca i esencjonalna, subtelnie przenikająca wnętrze pobudzonej wyobraźni. Mona Kasten inicjuje tematy niełatwe, sugestywnie narusza kadry ludzkiej wrażliwości, niepodważalnie chce skłonić do refleksyjnych gestów. Fragile Heart to powieść w każdym fragmencie wyjątkowa – zachwycająca z zewnątrz, uzależniająca w słowach.
_____ 
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

„YOU’D BE HOME NOW” – KATHLEEN GLASGOW | Dramatyczna konfrontacja z pokłosiem brutalnie trawionego nałogu.

„YOU’D BE HOME NOW” – KATHLEEN GLASGOW | Dramatyczna konfrontacja z pokłosiem brutalnie trawionego nałogu.

Walka z uzależnieniem jest niczym głucha rywalizacja z samym sobą – rywalizacja niewyobrażalnie trudna i wyczerpująca, doszczętnie ograbiona z polotu przygłuszonej prochem niedawnej codzienności. Batalia prowadzona samodzielnie w głowie zagubionej jednostki, a jednak pośrednio angażująca innych, w szczególności najbliższych – zmartwionych i nieco wystraszonych, zauważalnie jednak gotowych poruszyć niebo i ziemię, aby zainicjować potrzebne wsparcie. You’d be home now to właśnie jedna z takich sytuacji – historia rodziny zakotwiczonej w szponach nałogu. Opowieść niezaprzeczalnie piękna, zatrważająca i wymowna.

Kathleen Glasgow świadomie przedziera się przez słowa często niewypowiedziane – zakorzenia się bowiem głęboko w myślach szesnastoletniej dziewczyny, aby to właśnie jej młodym spojrzeniem portretować zaskakująco dojrzały wizerunek tej powieści. Oddając głos pogubionej Emory, pozwala czytelnikowi wejść w drastyczną szczerość jej nastoletniej bezradności – umożliwia tym samym obserwację nadzwyczaj osobistą i poruszającą, scenicznie fragmentami bolesną i zwyczajnie smutną, intensywnie nasączoną dziewczęcą wrażliwością, jednocześnie podyktowaną traumatycznym doświadczeniem. Nieszczęśliwym wypadkiem, który celem świadomego podkreślenia przez autorkę makabrycznych konsekwencji nałogu, przywoływany jest w narracji wielokrotnie. Uzależnienie brata determinuje życie tej rodziny w sposób definitywny – staje się wręcz pancerną skorupą wygłuszającą ich dotychczasową rzeczywistość, także optycznym wyznacznikiem surowych zasadach, regularnie lustrowanych przez oziębłą w kontakcie matkę. Narkotyki, alkohol, wypadek, ból, śmierć – kolaż traum w oczach spragnionej miłości szesnastolatki. Tu naprawdę nie ma przestrzeni na subtelne emocje, nawet naturalne i pozornie piękne zauroczenie, okazuje się strzałem w kruszejącą wizualnie pewność siebie. W swym obnażającym kształcie, tworzy budulec paskudnej naiwności. I niszczy ochłapy drobnych przyjemności, obrazując przy tym symbol nieobliczalnego charakteru współczesnych mediów. 

Dramatyczna konfrontacja z pokłosiem brutalnie trawionego nałogu. Historia eksplorowana przejmującą nastoletnią narracją – niesamowicie szczerą, intymną i odczuwalnie osobistą, zanurzoną wiarygodnie w głębinach dziewczęcej wrażliwości, w perspektywie czytelnika niespodziewanie dojrzałą i społecznie alarmującą. To także fabularny portret wielu obsesyjnych uzależnień – od twardych narkotyków, od fanatycznej potrzeby kontroli, od mediów społecznościowych i wreszcie od naturalnego dla każdego pragnienia bycia kochanym, tak sensorycznie wyrażonego przez młodą bohaterkę. You’d be home now to powieść autentycznie wstrząsająca – trudno o bardziej realistyczny obraz ludzkich słabości.
_____
Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar

„NAUCZYCIELKA Z GETTA. WCIĄŻ POD WIATR” –  ANETA KRASIŃSKA | Wymowny pokaz brutalnej niesprawiedliwości!

„NAUCZYCIELKA Z GETTA. WCIĄŻ POD WIATR” – ANETA KRASIŃSKA | Wymowny pokaz brutalnej niesprawiedliwości!

Wyraźnie naznaczona okrucieństwem przerażającej wojny. Świadomie zanurzona w smutku, bolesnej trwodze i głębi ludzkiej bezradności. Niesiona śladem fabularnej miłości, determinacją, walecznością i tak oczywistą potrzebą przetrwania. Ten kto poznał już Nauczycielkę z getta, ten doskonale wie, że jej historia dźwiga potężny bagaż emocjonalny, momentami chwyta za serce i jawnie wywołuje łzy. Powrót do najbardziej izolowanego getta nie mógł być łatwy. I nie był. Kontynuacja powieści Anety Krasińskiej okazuje się bowiem równie trudnym i wstrząsającym przeżyciem.

Aneta Krasińska ponownie zakrada się za bramę łódzkiej dzielnicy zamkniętej, aby nader dobitnie, konstruktywnie i esencjonalnie wyeksponować najbardziej traumatyczne obrazy. Tym samym otwiera odbiorcę na zatrważające doznania, każe otwarcie patrzeć na rozdzierającą serce niesprawiedliwość wojennej codzienności, niejednokrotnie przywołuje dramatyczne przeżycia i domaga się wejścia w uderzającą rozpacz żydowskiej społeczności. Czytelnik nieuchronnie staje się świadkiem druzgocących scen, patrzy na ludzi wyniszczonych głodem i rozprzestrzeniającymi się chorobami, z przerażeniem eksploruje bezradność wielu mieszkańców getta, podgląda okupione bólem rozstania, nierzadko zmuszony jest też patrzeć na śmierć... Ta historia z pewnością utwierdza w przekonaniu, jak bardzo wstrząsająca i bezdusznie odarta z człowieczeństwa była rzeczywistość wojny.
Czytelnik powtórnie towarzyszy Laurze, która w narzuconej sytuacją goryczy, zdaje się być dziwnie i boleśnie pogodzona z otaczającym ją koszmarem. Nadal wyczuwa się tlącą w niej miłość i trudną do ukrycia tęsknotę, czuje się też oczywistą potrzebę bliskości, ale także wyuczoną doświadczeniem ostrożność oraz dostosowane do tego bestialstwa umiejętności – pozwalające nie tylko przetrwać i utrzymać najbliższych, ale też pomagać innym potrzebującym. Kobieta nadal dzieli się swoją wiedzą, choć w zupełnie innych okolicznościach. Pojawiają się też nowi bohaterowie oraz nowe sytuacje, często narracja przechyla wagę fabularną w ich stronę, pozwalając poczuć skalę trudnych emocji oraz zrozumieć pustkę w dostrzegalnie struchlałych sercach. I kolejny raz autorka zostawia odbiorcę z tuzinem pytań, zakończenie bowiem zdaje się być jeszcze bardziej otwarte niż w pierwszym tomie – wszystko wskazuje na to, że historia ta będzie miała ciąg dalszy.

Przejmujący, dobitny i jakże wiarygodny portret ludzkiego okrucieństwa! Aneta Krasińska nie pozostawia złudzeń, z uchwytną wrażliwością odzwierciedla druzgocącą codzienność mieszkańców łódzkiego getta, świadomie nasączając wyobraźnię dramatyczną wojenną goryczą. Kontynuacja Nauczycielki z getta napawa przerażeniem i dotkliwą rozpaczą, w oczach czytelnika przybiera postać niezwykle wstrząsającej historii, która zatrważa i boleśnie rozdziera serce. Mimowolnie staje się wymownym pokazem brutalnej niesprawiedliwości, esencjonalnie połączonej z tak naturalną dla człowieka potrzebą przetrwania.
_____ 
Recenzja we współpracy z Wydawnictwem JAGUAR.

PATRONAT MEDIALNY

Copyright © 2016 Mozaika Literacka , Blogger